โลกนี้แท้จริงไม่มีถนนอยู่ในตัว คนเดินผ่านมากเข้า ถนนก็กลายเป็นถนนขึ้น
สิ่งที่เจียงสวี่สวี่จะเดิน ก็คือเส้นทางที่สี่ — เส้นทางที่ไม่อยู่ในกติกาทางการของการประชันครั้งนี้ เส้นทางที่เธอขุดค้นขึ้นมาเอง
“ฉันกับไป๋จู้เพิ่งเดินตลาดผีไปครึ่งรอบ พบว่าสัมภาระส่วนตัวของผู้เข้าแข่งขันทุกคนมีอักขระอาคมพิเศษกำกับอยู่”
เจียงสวี่สวี่หยิบกะโหลกศีรษะจิ๋วบนแผงขายของ พร้อมกับอีกชิ้นหนึ่ง แล้วกระจายพลังวิญญาณออกไป ทันใดนั้นกะโหลกและสิ่งของนั้นก็แสดงอักขระอาคมจาง ๆ ปรากฏขึ้น
นี่คือเครื่องหมายจากทางการ
เจียงสวี่สวี่ชี้ที่สิ่งของอีกชิ้นนั้น แล้วพูดว่า
“อันนี้คือสัมภาระส่วนตัวของไป๋จู้”
มันคือหนามเสี้ยวหนึ่งเส้นจากร่างแท้ของเขา
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยอดอยากรู้จนต้องถาม “สัมภาระของพวกเจ้ามาอยู่แผงเดียวกันเนี่ยนะ?”
เจียงสวี่สวี่ส่ายหน้า
“ของของพี่ไป๋จู้ ฉันเป็นคนเอาของอื่นไปแลกมาจากเจ้าของแผงอีกราย”
ก็ด้วยเหตุนี้เอง เจียงสวี่สวี่จึงรู้ว่าผู้เข้าแข่งขันไม่สามารถขอคืนสัมภาระของคนอื่นจากเจ้าของแผงได้ แต่เจ้าของแผงกับเจ้าของแผงกันเองนั้นแลกเปลี่ยนกันได้
และการที่อนุญาตให้แลกเปลี่ยนได้นี่แหละ ที่เพิ่มความคล่องตัวให้เจียงสวี่สวี่ในการเล่นเกมนี้อย่างมหาศาล
“กฎการแลกของกับของ แท้จริงคือการใช้ของที่ฉันเหลือเฟือ แลกกับของที่แกขาดแคลน
ขอเพียงจับจุดต้องการของตลาดให้แม่น ขนมปังก้อนเดียวก็สามารถแลกต่อยอดไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายได้จักรยานมาคันหนึ่ง”
เจียงสวี่สวี่ในอดีตแม้จะมุ่งมั่นแต่เรื่องวิชาของสำนักเซวียน แต่ด้วยอิทธิพลจากเจียงอวี่เฉิงกับเจียงหวย เธอก็รู้เรื่องการซื้อขายทุนมาบ้างไม่มากก็น้อย