พลังปีศาจของเซียงซีที่แผ่ซ่านออกมาและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธสยดสยองนั้นชัดเจนเกินไป คุณทวดที่แต่ก่อนไม่ค่อยเอาใจใส่ก็ทำหน้าขรึมขึ้นทันที ก้าวขึ้นไปดึงหลานปีศาจน้อยไว้ข้างหลัง
"เซียงซี แกจะทำอะไรนะ? แค่ทำห้องของแกพังไปห้องเดียวเอง แกจะกินคนเลยเหรอ? หมิงจีเป็นแค่ลูกเย้าอายุสามสิบ ยังเด็กตัวเล็กเลย แกจะไปเอาเรื่องกับมันจริง ๆ เหรอ?!"
เซียงซีจ้องมองคุณทวดตรงหน้า เธอแทบกัดฟันแน่น พูดทีละถ้อยทีละคำ
"มัน-ฆ่า-พี่-ชาย-ฉัน!"
"พี่ชายอะไรน่ะ? แก... แกไม่ได้เอามนุษย์บนการ์ดใบนี้เป็นพี่ชายหรอกเถอะน่า?"
คุณทวดทำหน้าไม่เชื่อสายตา สีหน้ายิ่งจริงจังขึ้นไปอีก
"เซียงซี ฉันต้องตักเตือนแกสักหน่อยแล้ว แกเป็นเย้าสายเลือดแท้ ๆ แถมยังต่ำต้อยถึงกับไปเป็นแฟนคลับมนุษย์! ยังจะเอาเรื่องกับน้องชายแท้ ๆ ที่เป็นเผ่าเดียวกันเพราะของพวกนี้อีกเหรอ?"
พูดจบก็หันไปสั่งสอนแม่ของเซียงซี "พวกแกปกติสอนลูกกันแบบนี้เหรอ?!"
สีหน้าแม่ของเซียงซีก็ไม่สู้ดีนัก แต่กลับพูดกับคุณทวด
"เซียงซีเป็นแฟนคลับก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ปีศาจที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง มีงานอดิเรกสักอย่างแล้วเป็นไง? คุณทวดคะ ตอนนี้หมิงจีทำของทั้งห้องที่เซียงซีสะสมพังยับ คุณในฐานะผู้ใหญ่ไม่ขอโทษก็ยังไม่พอ ยังมาเพิ่มไฟให้ลุกโชนอีกเหรอคะ?"
คุณทวดลืมตาโพลง ชี้หน้าตัวเอง "ฉันเป็นผู้ใหญ่ ต้องไปขอโทษมันงั้นเหรอ?!"
แม่ของเซียงซีหน้าเฉยเมย "แม้ผู้ใหญ่จะไม่ขอโทษ หมิงจีในฐานะรุ่นน้องขอโทษก็ยังได้ใช่ไหมคะ?"