ของที่แอบหยิบมาจากคนอื่นถูกเจ้าของมันจับได้กลางๆ
แม้แต่เจียงสวี่สวี่ยังไม่วายรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี สะดุ้งพลางซ่อนสิ่งในมือไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ
แค่หนึ่งวินาที เธอก็รู้สึกว่าท่าทีนี้ไม่น่าดูเอาซะเลย จึงหยิบมันออกมาใหม่
เงยหน้ามองฉู่เป่ยเฮ่อที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เจียงสวี่สวี่กำลังเรียงคำจะอธิบายว่าทำไมจดหมายที่ส่งให้เขาถึงอยู่ในมือของเธอ แต่แล้วเสียงทุ้มของฉู่เป่ยเฮ่อก็ดังขึ้นก่อนว่า
"ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ใช่เขา ไม่ถือสาเรื่องพวกนี้หรอก"
เจียงสวี่สวี่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะได้ยินเขาเปลี่ยนโทนต่อว่า
"แต่เมื่อเจ้า... เอ๊ย เมื่อนางเองมาศึกษาที่นี่ ฉันไม่แนะนำให้เสียเวลาคิดไปกับเรื่องแบบนี้มากนัก"
เขาพูดลึกๆ แต่เจียงสวี่สวี่เข้าใจได้
เขาคิดว่านี่คือจดหมายรักที่คนอื่นส่งให้เธอ?
บีบจดหมายในมือแน่น เจียงสวี่สวี่เลยไม่เสียเวลาคิดอธิบายอะไรต่อ ยื่นมันให้เขาตรงๆ ทันที
"นายเข้าใจผิดแล้ว จดหมายนี่เป็นของนาย"
ชัดเจนว่าฉู่เป่ยเฮ่อไม่เคยเห็นจดหมายฉบับนี้มาก่อน คนส่งยังไม่ได้ส่งตรงหน้าด้วยซ้ำ
เธอหยุดชั่วครู่แล้วเสริมว่า
"ฉันให้จินเสี่ยวสวี่แอบไปเอามา"
ฉู่เป่ยเฮ่อขมวดคิ้ว เมื่อรู้ตัวทีหลังว่าตัวเองเพิ่งเข้าใจผิด ก็หมดความสนใจกับจดหมายที่แผ่พลังปีศาจอ่อนๆ นี่ทันที
"นางจัดการมันเองก็พอ"
ของแบบนี้ เขาไม่เคยรับ และก็ไม่มีวันรับ
ทว่าเจียงสวี่สวี่กลับยัดจดหมายนั้นกลับไปให้เขาตรงๆ
"ของที่คนอื่นให้ ไม่มีเหตุผลที่จะให้คนอื่นจัดการแทน ถ้าไม่รับก็ส่งคืนกลับไป หรือจะเผาทิ้งก็ได้ แต่อย่าเอามายัดให้ฉัน"
ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่ฉู่เป่ยเฮ่อกับเธอไม่มีความสัมพันธ์แบบเมื่อก่อนอีกแล้ว แม้จะเป็นฉู่เป่ยเฮ่อคนเดิม เธอก็จะไม่ลงมือแทนอยู่ดี