เจียนเจียขมวดคิ้วขึ้น มองคนตระกูลเจียงที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วก็ยิ้มออกมา
ทว่าเป็นการยิ้มเยาะเย้ย
"พวกเธอไม่เอาฉันลงตาข้างใดข้างหนึ่งแบบนี้ ไม่กลัวฉันจะจัดการพวกเธอแบบเดียวกับที่จัดการเจ้าตัวเต่าน้อยหรอ"
เจียงเฉิงได้ยินแบบนั้นก็สั่นกระตุกเป็นคนแรก ความทรงจำอันแสนไม่น่าพึงปรารถนาพุ่งเข้ามา จนแทบอยากจะเปลี่ยนคำพูดใหม่
แต่กว่าเขาจะได้เอ่ย เจียงซู่ก็เปิดปากออกมาอย่างไม่หวั่นเกรงแล้ว
"ฉันไม่กลัว! ผู้มีบุญญาธิการย่อมไม่โค้งคำนับต่ออำนาจ ถ้าเธอกล้าทำอะไรเกินไป พอพี่สาวฉันกลับมาเธอต้องไม่รอดแน่!"
เจียงเฉิงได้ยินแล้วแทบอยากปิดปากน้องชายโง่เขลาคนนี้ให้เงียบอย่างสิ้นหวัง ฝั่งเจียงฮั่นก็อึดอัดใจไม่ต่างกัน
แม้เขาจะไม่เปลี่ยนจุดยืนเพียงเพราะคำขู่ไม่กี่ประโยค แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาต้องไปยั่วโทษคนนี้โดยเจตนา
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายอารมณ์ขึ้นลงไม่แน่นอนอย่างชัดเจน
เจียนเจียแม้ไม่ได้ตั้งใจจะไปคิดมากกับมนุษย์กี่คนกี่คน แต่ก็หายากที่จะมีใครกล้ายั่วโมโหเธอถึงขั้นนี้ ถ้าเธอไม่ทำอะไรเสียบ้าง เกรงว่าจะดูเหมือนเธอเข้าถึงง่ายเกินไป
ดังนั้นเจียนเจียจึงยิ้มเยาะอีกครั้ง แล้วยกมือขึ้น
เจียงจ้านเห็นท่าทางของเธอ แทบจะทันทีที่เขาวางมือลงบนเชือกแดงที่ข้อมือ
แค่ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเอง อาณาเขตของตระกูลเจียงก็สั่นไหวขึ้นพร้อมกัน เหวินเหรินไป๋อีและเหวินเหรินชีชีปรากฏตัวที่ปากบันไดอย่างฉับพลัน เห็นท่วงท่าของเจียนเจียแล้ว เหวินเหรินไป๋อีแทบจะร้องออกมาทันที
"ท่านผู้เป็นใหญ่ รอก่อน!"
เจียนเจียไม่เคยรอใคร
เพียงเสียงดังป๊าดหนึ่งครั้ง พี่น้องตระกูลเจียงทั้งหลาย พร้อมกับร่างหยกปี้ซี่ก็หายวับไปจากสายตาในทันที