ต่อหน้ามีแสงสีทองวาบผ่าน เมื่อเจียนเจียเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉู่เป่ยเฮ่อปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าเวินเหรินชีชี
"เจียนเจีย"
เขาเรียกเธอ ใบหน้าเหมือนกัน เสียงเหมือนกัน แต่ความรู้สึกกลับต่างกันสิ้นเชิง
ตลอดมาเธอก็รู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่มังกรของเธอคนเดิมอีกแล้ว
คนที่จากไปแล้ว แม้กระดูกมังกรจะถูกปั้นขึ้นใหม่จนเกิดวิญญาณใหม่ ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
แต่เธอไม่เคยเสียใจที่บูชายัญวิญญาณของตัวเอง
แม้เขาจะไม่ใช่มักรูปร่างจริงอีกแล้ว แต่ก็ยังคงดำรงอยู่ในฐานะสายเลือดมังกรเพียงสายเดียวภายใต้วิถีแห่งสวรรค์
ครั้งนี้ที่ปรากฏตัวในร่างของเจียนเจีย ก็เพียงอยากได้เห็นเขาด้วยตาตัวเอง ได้แตะต้องเขาด้วยมือตัวเองอีกครั้งเท่านั้น
เสียดายเหลือเกิน... ที่เธอยังไม่ได้ลิ้มรสอาหารอร่อย ๆ ของโลกใบนี้มากไปกว่านี้
มนุษย์โลกที่สนุกเพียงไหน ตอนนี้ก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
"ไม่ต้องกังวล คนที่พวกเจ้ารอจะกลับมาทุกคน"
ไม่ว่าจะเป็นคนของตระกูลเจียงกลุ่มนั้น หรือเหวินเหรินไป๋อี หรือแม้แต่... เจียงสวี่สวี่
เจียนเจียกล่าวว่า
"หางสิบเป็นสิ่งที่ดำรงอยู่ได้เพราะได้รับการรับรองจากวิถีแห่งสวรรค์ ครั้นวิถีแห่งสวรรค์ล่มสลาย หางสิบที่เกิดขึ้นใหม่ก็จำเป็นต้องได้รับการรับรองจากศรัทธาอีกแบบหนึ่ง"
และศรัทธานั้นก็คือมนุษย์
พลังปราณในโลกหาไว้ไม่ได้อีกแล้ว แต่วิถีแห่งสวรรค์กลับมอบพลังปราณส่วนใหญ่เอาไว้ให้แก่มนุษย์
เห็นได้ชัดว่าวิถีแห่งสวรรค์หลงรักเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้ ยามที่วิถีแห่งสวรรค์ไม่อยู่ ศรัทธาของเผ่ามนุษย์จึงเทียบเท่าวิถีแห่งสวรรค์ได้