บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตึงตังขึ้นชั่วขณะ
ทั้งที่เป็นรายการวาไรตี้หาคู่ แต่เพิ่งเปิดกล้องได้ไม่ทันไร กลับมีกลิ่นอาการของสงครามลอยมาแต่ไกล
ผู้ชมต่างงงงัน
[ฉันดูรายการหาคู่ใช่ไหม? ทำไมเปิดรายการมาปุ๊บถึงได้เป็นสงครามแบบนี้?]
[ไม่ได้เห็นลูกสาวจี้กลับมานาน คิดถึงจัง~]
[ไม่รู้ทำไม พอเห็นท่าทีแบบนี้ของลูกสาว ฉันกลับเริ่มเป็นห่วงพี่เบอร์เก้าคนนี้ขึ้นมา]
คนที่ถูกดึงมาดูรายการนี้เพราะเจียงสวี่สวี่ ส่วนใหญ่คือแฟนคลับของแรงบันดาลใจ
ตอนนี้พอสบตากันผ่านหน้าจอ ก็รู้สึกเข้าใจกันได้ทันทีโดยไม่ต้องพูด
ส่วนพี่เบอร์เก้าคนนั้น ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าดูจะไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไร
ต่อหน้ากล้อง ตี้จิ่วเหลียนเฉิงพอได้ยินคำพูดนั้นของเจียงสวี่สวี่ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าก็แข็งค้างเล็กน้อยทันที
หลี่หยาที่อยู่ด้านข้างรู้สึกเจ็บใจแทนขึ้นมาทันที เธอหันไปมองเจียงสวี่สวี่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิ
“เธอพูดกับคนอย่างนั้นได้ยังไง? เหลียนเฉิงเขาพูดเพื่อประโยชน์ของเธอเองนะ!”
เจียงสวี่สวี่เงยหน้าขึ้นมองเธอ
“พ่อแม่แบบที่อยากควบคุมลูกทุกอย่างนี่แหละ ที่ชอบเอาคำว่า ‘เพื่อประโยชน์ของเธอเอง’ ติดปากตลอด”
น้ำเสียงเรียบนิ่ง ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจี้จุดใคร แต่ทั้งคนในฉากและผู้ชมก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ท้ายประโยคของเธอได้ทันที
สรุปได้ประโยคเดียว — แกเป็นพ่อฉันหรือไง?
หลี่หยาโกรธจัดชัด ๆ กำลังจะพูดต่อ แต่ฟางเวยที่อยู่ข้าง ๆ กลับเดินออกมาเกลี่ยสถานการณ์เสียก่อน