เจียงสวี่สวี่คิดจะให้โอกาสฉู่เป่ยเฮ่ออีกหนึ่งครั้ง แต่ก็แค่โอกาสเดียวเท่านั้น
เธอจะรอเขา แต่จะไม่ไล่ตื้อติดตามไปทุกฝีก้าวอย่างก่อนอีกแล้ว
ฉู่เป่ยเฮ่ออ่านความหมายในดวงตาของเธอได้อย่างง่ายดาย
ในใจพูดไม่ถูกเลยว่ารู้สึกอย่างไร
เมื่อแน่ใจว่าคนที่เธอพูดถึงคือวิญญาณสายเลือดของตัวเอง ฉู่เป่ยเฮ่อก็รู้สึกแปลกผิดๆ ว่าใจเริ่มจะก่อมาร
ชั่วขณะนั้น ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย แสงสีทองในฝ่ามือสั่นระริก
วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงกร๊วบดังขึ้น
ฉู่เป่ยเฮ่อสติกลับมาทันที
สายตาของทุกคนรวมถึงพี่น้องกองถ่ายก็เลื่อนไปที่มือของเขาพร้อมกันตามเสียง
ป้าเจ้าของแผงกำลังจะเปิดปากตำหนิว่าทำไมถึงบี้ไข่ของป้าซะขนาดนั้น แต่ก็เห็นเปลือกไข่ในมือฉู่เป่ยเฮ่อกำลังแตกออกทีละนิดทีละหน่อย
ตามมาด้วยเสียงร้องแจ๊วๆ สองครั้ง
ทุกคนเบิกตาโตเห็นลูกไก่ตัวน้อยออกมาจากไข่ในมือของฉู่เป่ยเฮ่อต่อหน้าต่อตา
ถ้อยคำตำหนิที่ป้าจะพูดนั้นเลี้ยวทันที
"เห็นไหม! ป้าบอกแล้วว่าไข่ของป้ามีวิญญาณ!"
เจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อ: ...
เจียงสวี่สวี่อดมองฉู่เป่ยเฮ่อไม่ได้ เธอสงสัยว่าไข่ฟักออกมาได้เพราะฉู่เป่ยเฮ่อเป็นมังกรสายเลือด
เป็นห่วงว่าแสงสีทองของเขาจะกระทบไข่ฟองอื่นต่อไป เจียงสวี่สวี่เลยยื่นมือไปรับลูกไก่จากมือเขาอย่างรวดเร็ว แล้วคืนให้ป้า
"วิญญาณตัวนี้เอาคืนก่อนนะ ฉันซื้อแค่นี้พอ"
เธอส่งไข่ที่คัดเอาไว้ให้ป้าต่อ
ส่วนฉู่เป่ยเฮ่อก็ยังมองปลายนิ้วของตัวเองอยู่อย่างช้าๆ จนกระทั่งลูกไก่กับเปลือกไข่ถูกหยิบไปจากมือ จึงยิ้มออกมา