“ฉันไม่จำเป็นต้องสังหารพระองค์”
เจียงสวี่สวี่สบตากับรอยยิ้มของเขา กล่าวช้า ๆ ทีละคำ
“เพราะไม่ช้านาน เจ้าจะถูกวิถีแห่งสวรรค์ทอดทิ้ง”
ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ชูเอ่อดูเหมือนในที่สุดจะรู้ตัวบางอย่าง สายตาหันไปมองหูลี่จือทันที ซึ่งตั้งแต่เข้ามาในอาณาเขตนี้ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆ เลยสักนิด
แม้กระทั่งตอนที่เขาใช้ความชั่วร้ายในใจล่อลวงวิญญาณของทุกคน หูลี่จือก็ยังไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาของชูเอ่อมองมาที่ตนเธอจึงค่อย ๆ ก้าวเดินไปยืนเคียงข้างเจียงสวี่สวี่
“ชูเอ่อ”
เธอเรียกชื่อเขา แต่เสียงนั้นกลับราวกับดังมาจากความว่างเปล่า คุ้นเคยจนห้ามใครละสายตาได้
บนใบหน้าของชูเอ่อในที่สุดก็ปรากฏสีหน้าแบบที่จะเรียกว่าแข็งค้างได้
เขาจำได้แล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร
ไม่ใช่ครึ่งมารผู้นั้นที่ชื่อหูลี่จือ
แต่คือ... วิถีแห่งสวรรค์แห่งโลกอีกภพ
เจียงสวี่สวี่กล่าว
“นายคิดว่าตอนที่หูลี่จือวางอาณาเขตสกัดของวิถีแห่งสวรรค์แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง ทำไมฉันถึงฟังนายพูดมากมายขนาดนั้น?”
ชูเอ่อทำให้แม่ของเธอสูญเสียพลังบำเพ็ญไปเกือบทั้งหมด ตามความหมายของเจียงสวี่สวี่แล้ว ทันทีที่เห็นหน้าคนคนนี้ คือจังหวะที่เธอควรลงมือสังหารเขาซะทีเดียว
วิถีแห่งสวรรค์ไม่ยุติธรรมหรืออะไรนักหนา
วิถีแห่งสวรรค์แห่งโลกอีกภพจะยุติธรรมหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับการที่เธอฆ่าเขา?
เหตุผลที่ฟังเขาพูดเรื่องเหล่านั้น ก็เพียงเพราะ... เธอต้องการถ่วงเวลาเพื่อสร้างการเชื่อมต่อระหว่างตัวเองกับวิถีแห่งสวรรค์แห่งโลกอีกภพ
หูลี่จือแบกพลังของวิถีแห่งสวรรค์ไว้ ตามหลักแล้วย่อมสามารถสื่อสารกับวิถีแห่งสวรรค์แห่งโลกอีกภพได้จริง