คำพูดที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวของโจวฉีสือ ทำให้หวังอันซือและพวกร่าวชิ้นต่างอึ้งไปทั้งคน
ร่าวชิ้นยิ่งหน้างงเป็นนักต่อนัก
"ใครบอกจะฆ่านาย ที่ฉันเพิ่งบอกว่าจะฆ่ามันคือตัว...ปีศาจ?"
สองคำท้ายนั้น เขารู้สึกตัวได้อย่างกับเห็นแสงสว่าง หันไปมองโจวฉีสือ สีหน้าเต็มไปด้วยความสยอง
"นาย...นายคือตัวปี...ปี...ปีศาจนั่นเองงั้นเหรอ..."
ร่าวชิ้นไม่รู้ว่า "ปีศาจ" ในปากเจียงสวี่สวี่เป็นเพียงคำเรียกรวม ๆ แต่ไม่ว่าจะปีศาจหรือผี ในสายตาร่าวชิ้นก็น่ากลัวพอกัน
ชั่วขณะนั้นเขามองโจวฉีสือตรงหน้า ก็รู้สึกราวกับรอบกายชายคนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นเยียบพิศวง
เขาสะดุ้งอยากวิ่งหนี แต่เจียงสวี่สวี่คาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เธอโยนยันต์หยุดการเคลื่อนไหวลงที่ปลายเท้าเขา ร่าวชิ้นรู้สึกทันทีว่าเท้าทั้งสองเหมือนถูกกาวติดกับพื้น ขยับไม่ได้เลยสักนิด
เขาหันมองเจียงสวี่สวี่ด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม เหมือนตื่นตัวขึ้นมาทั้งตัว
"นายรู้มาแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นผีนั่น! พวกนายอยู่ฝ่ายเดียวกันงั้นเหรอ?!"
ร่าวชิ้นมองด้วยแววตาแค้น อยากรีบไปแจ้งความกับที่ว่าการความปลอดภัยนั่นซะเดี๋ยวนั้น
ส่วนหวังอันซือที่ตอนแรกยังงงอยู่ ตอนนี้ก็เพิ่งรู้ตัวทัน หันศีรษะไปมองโจวฉีสือทันที
"นี่มันความหมายว่าไง?! ที่มันขโมย คือโอกาสของนายงั้นเหรอ?!"
โจวฉีสือก็ไม่รู้เรื่องราวชัดเจนนัก ได้ยินดังนั้นจึงตอบไปไม่เต็มปาก
"น่าจะ...งั้นมั้ง?"
เพราะตอนที่ร่าวชิ้นเพิ่งจะฆ่าคนที่ถูกขโมยโอกาสไป ตนสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเจตนาร้ายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา