เมื่อได้ยินคำพูดของโจวฉีสือ ดวงตาที่เสิ่นสือหยวนมองเขากลับมีความรู้สึกประหลาดใจแฝงอยู่
เธอตัวโตเท่านี้ยืนอยู่ตรงนี้เขาไม่รู้จัก กลับรู้จักแต่กระดานโต้คลื่น
ถึงแม้กระดานใบนี้จะเป็นของส่วนตัวที่เธอสั่งทำพิเศษ และเป็นใบที่เธอชอบที่สุดก็จริง แต่เมื่อค้นพบว่าตัวคนยังไม่เท่ากระดาน เธอก็รู้สึกขำจนหมั่นไส้ขึ้นมาเงียบ ๆ
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เสนอหลักฐานอันแข็งแรงอะไรมาเลย แต่เสิ่นสือหยวนกลับรู้สึกได้ในทันทีว่า ชายหนุ่มชื่อโจวฉีสือตรงหน้านี่เอง คือคนที่ช่วยเธอจากทะเลในวันนั้น แล้วอุ้มเธอกลับมาจนถึงฝั่ง
ส่วนเกาฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินโจวฉีสือเอ่ยปาก ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที
เป็นเขาจริง ๆ งั้นเหรอ!
ทำไม?
ทำไมความโชคดีแบบนี้ถึงตกอยู่กับคนคนนี้!
คนอื่นเถอะเถิด แต่ทำไมต้องเป็นคนที่หวังชื่ออานส่งเสริมขึ้นมาเพื่อแก้แค้นเขา!!
ทำไมโชคชะตาถึงโหดร้ายกับเขาขนาดนี้?!
ปีนั้นเขาใช้ความคิดมากมายขนาดไหน ถึงขั้นยอมใส่ร้ายหวังชื่ออานเพื่อจะได้ออกจากสตูดิโอของอีกฝ่าย
เขาคิดว่าตัวเองจะได้รับการส่งเสริมหนัก ๆ จะได้เป็นซุปเปอร์สตาร์ แต่ผลคือบริษัทจัดการนั้นช่างเป็นแค่การใช้เขาเหมือนสัตว์แรงงาน คิดแต่จะรีดเอาคุณค่าจากตัวเขาให้หมดเกลี้ยงทุกวินาที
พวกเขารับงานให้เขาสารพัดชนิด พูดว่าให้เขาคงหน้าจอ แต่ที่ให้มาก็คือทรัพยากรระดับขยะทั้งนั้น!
พระเจ้ารู้ว่าเขาต้องออกแรงขนาดไหนถึงจะรักษาความนิยมของตัวเองเอาไว้ได้อย่างหวิด ๆ มาตลอดหลายปี โดยเฉพาะหลังจากรู้ว่าหวังชื่ออานปั้นศิลปินหน้าใหม่ที่ไม่แพ้เขาสำเร็จ เกาฉินยิ่งเต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะโจวฉีสือให้ได้