ในใจเจียงสวี่สวี่แวบผ่านความรู้สึกประหลาด ไม่ได้อยู่เฉยๆ ต้องรับรู้ซ้ำอีกครั้งอย่างพิถีพิถัน
จนในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าความรู้สึกของตัวเองไม่ผิด
แม้ตราประทับจะจางลงไปมากแล้ว แต่สัมผัสบนนั้น...
คืออี้จ่าน
เจียงสวี่สวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ที่อี้จ่านจะใช้เวทมนตร์ปิดบังสัมผัสดวงวิญญาณ เธอไม่แปลกใจ แม้ไม่เคยเห็นเขาลงมือสักครั้ง แต่เขาผ่านมือสิ่งประดิษฐ์เวทและของศักดิ์สิทธิ์พิเศษของสำนักเซวียนมานับไม่ถ้วน ความสามารถย่อมไม่ธรรมดา
สิ่งที่เธอสงสัยคือ ทำไมอี้จ่านถึงปรากฏตัวเป็น 'ผู้อุปการะ' ของเธอทุกครั้งที่ฝูโม่ชิวเวียนว่ายเกิด?
ถ้าหนึ่งครั้งคือความบังเอิญ แต่ต่อเนื่องถึงเก้าครั้ง... ก็มีแต่ตั้งใจทำเท่านั้น
พุทธะว่าต้องหันกลับมองกันในชาติก่อนถึง 500 ครั้ง จึงจะแลกได้ซึ่งการสบต่ากันแวบเดียวในชาตินี้
เจียงสวี่สวี่ไม่รู้ว่าตัวเลขนี้จริงแค่ไหน แต่ก็สมเหตุสมผลพอควร
นอกจากสองคนที่มีกรรมพันธนะลึกซึ้งถึงขั้นนั้น ไม่มีทางได้พบกันอีกหลังเวียนว่ายเกิดใหม่
แต้มกระทั่งคู่แค้นที่ตามกันถึงเจ็ดชาติก็มีแค่เจ็ดชาติเท่านั้น
เก้าชาติที่ได้พบกัน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ตรงกลางฝูโม่ชิวยังเสียเวลาไปร้อยปี
มากไปกว่าคำว่าบังเอิญ เจียงสวี่สวี่เชื่อมากกว่าว่า อี้จ่านตั้งใจตามหาฝูโม่ชิวที่เวียนว่ายเกิดใหม่ทุกครั้ง และคอยให้คำชี้นำ
และเรื่องแบบนี้ คนธรรมดาทำไม่ได้แน่นอน
เจียงสวี่สวี่ไม่ใช่คนที่ชอบลำบากใจกับตัวเอง เมื่อค้นพบปัญหาแล้ว ก็เลยโทรศัพท์ไปตรง ๆ เลย
ฝั่งอี้จ่านยังรับสายไวเหมือนเดิม เสียงเฉื่อยชา