“นั่นมันอะไร?”
มีคนพึมพำถามขึ้น
ไม่มีใครตอบ
เพราะทุกคนก็ไม่รู้คำตอบเช่นกัน รู้เพียงว่า แสงสีทองที่ทะลุออกมาเป็นชั้น ๆ จากในน้ำวนนั้น ทำให้พวกเขาเห็นสิ่งที่ชื่อว่า “ความหวัง”
คนธรรมดาอาจไม่รู้ แต่ไม่ว่าจะฝ่ายปีศาจหรือสำนักเซวียนต่างจำได้ทันทีว่านั่นคือใคร
แสงสีทอง สิบหาง มีแค่ผู้เดียวเท่านั้น — เธอ
“สวี่สวี่! ใช่แล้ว! พวกเธอกลับมาแล้ว!”
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยร้องออกมาด้วยความยินดีไม่อาจกลั้น ข้าง ๆ ถูซิงจู๋และพวกก็จำได้ว่าร่างที่ปรากฏในน้ำวนนั้นคือใคร ใบหน้าทุกคนเผยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปิติโดยไม่รู้ตัว
ส่วนฉู่เป่ยเฮ่อ แม้ตอนนี้ต้องตั้งใจคุมอาณาเขตปกป้องประเทศเพื่อทุกคน ก็ยังแบ่งจิตส่งลูกแสงสีทองออกไปนอกเขตแดนหนึ่งดวง
ลูกแสงสีทองลอยมาหยุดตรงหน้าเจียงสวี่สวี่ ราวกับจ้องมองเธอเงียบ ๆ สองวินาที แล้วจึงเคลื่อนต่อไป แสงสีทองซึมลงไปที่กลางคิ้วของเจียงสวี่สวี่
ดูเหมือนในหูจะได้ยินเสียงจากจิตสำนึกของเขา นิ่งมั่นเช่นเคย แฝงความผูกพันและดีใจ
เขาบอกว่า
[สวี่สวี่ กลับมาก็ดีแล้ว]
เจียงสวี่สวี่รับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบสงบ นานเนิ่นนานกว่าจะเอ่ยต่ำ ๆ กับเขาว่า
“นายอดทนอีกแป๊บนะ ทุกอย่างนี้ อีกไม่นานก็จบแล้ว”
พูดจบ เธอหันไปส่งสายตาบอกลู่หนานซิงกับหัวซุยและพวก “ไปหาถูซิงจู๋”
เมื่อเจียงสวี่สวี่เจาะผนึกที่วิถีแห่งสวรรค์ต่างมิติวางไว้รอบนอกโดเมนของเธอได้ เธอก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ยิ่งต้นกล้าน้อยยังเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของวิถีแห่งสวรรค์อยู่ เธอจึงรู้ชัดเจนว่าวิถีแห่งสวรรค์ต่างมิติได้กระทำสิ่งใด