เจียงสวี่สวี่โล่งใจขึ้นมาทันที
ลงมือจริง ๆ ไปเลยง่ายกว่าการฟังเธอพูดจารำพูดรำพันเรื่องไม่ขึ้นไม่ลงแบบเมื่อครู่ซะอีก
มือของเธอลูบไปที่กระเป๋าสัมภาระประจำตัวโดยสัญชาตญาณ
เหวินเหรินเป่าเสวี่ยชัดว่ารู้ดีว่าข้างในนั่นคืออะไร จึงรีบเตือน "ในวิทยาลัยปีศาจใช้พลังวิญญาณไม่ได้นะ ไม่งั้นมันจะไม่ยุติธรรม"
"รู้แล้ว"
ที่เจียงสวี่สวี่มาเรียนที่วิทยาลัยปีศาจตั้งแต่แรกก็เพื่อฝึกพลังปีศาจ
สามเดือนที่ผ่านมาทุกครั้งที่มีการประเมิน เธอไม่เคยลองใช้พลังวิญญาณเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน
พูดจบ เธอก็คลายสายกระเป๋าสัมภาระออก
วินาทีถัดมา เต่าจระเข้หน้าตาดุดันตัวหนึ่งก็บินออกมาจากข้างใน อ้าปากกัดสายกระเป๋าเอาไว้ แล้วคุมหมอกดำลอยหนีไปข้าง ๆ
เหวินเหรินเป่าเสวี่ยกับเพื่อนร่วมชั้นปีศาจพิเศษอีกสิบคนต่างแหงนมองเต่าจระเข้ตัวลอยนั่นด้วยความรู้สึกแปลกใหม่
เมื่อก่อนก็ได้ยินมาว่านักศึกษาใหม่คนนี้เลี้ยงสัตว์ปีศาจเลี้ยงหน้าตาน่าเกลียดนิดหน่อย พอได้เห็นของจริง ก็เห็นจริง ๆ ว่าเกลียดจริง
เอ้อ แถมยังบินได้อีกนะ!
"มันทำไมถึงบินได้เหรอ? แล้วอะไรน่ะที่มันดำ ๆ น่ะ ดูก็ไม่เหมือนพลังปีศาจเลย"
เหวินเหรินเป่าเสวี่ยชี้ไปที่ระบบที่บินไปหลบมุมแล้วอย่างสนใจ
เจียงสวี่สวี่ไม่ตอบ เมื่อแน่ใจว่าระบบถอยออกไปอยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว พลังปีศาจรอบตัวเธอก็แผ่ออกมาทันที
หางจิ้งจอกสีขาวสองเส้นที่ขาวผ่องกลมฉุยค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากด้านหลังเธอ แล้วในพริบตาก็พองขยายยาวออก เห็นปลายหางแตะพื้นอย่างรวดเร็วเพียงจุดเดียว ร่างของเจียงสวี่สวี่ก็พุ่งตรงเข้าหาเหวินเหรินไป๋เสวี่ยราวกับลูกศรที่เพิ่งถูกคลายเชือก!
ปลายเท้าเหวินเหรินเป่าเสวี่ยขยับเบา ๆ ร่างก็ลอยถอยหลังไปอย่างสง่างาม ทั้งท่วงท่าดูสบาย ๆ ไม่เอายาก แถมยังมีเวลาพอจะกวนหางของเธอได้อีก