หลังจากเจียงสวี่สวี่ยืนยันว่าจะเข้าไปเป็นนักแลกเปลี่ยนที่วิทยาลัยปีศาจ เช้าวันถัดมา เหวินเหรินจิวเสียวก็ส่งคนมารับเธอไปทำความรู้จักกับเรื่องราวต่าง ๆ ของวิทยาลัยปีศาจ
คนที่มาก็คือหมู่เสียวเสียวอีกตามเคย
เจียงสวี่สวี่เห็นอีกฝ่ายแล้วก็อึ้งไปครู่หนึ่ง
"ขั้นตอนนักแลกเปลี่ยนของสองฝั่งวิทยาลัย ดำเนินการเสร็จหมดแล้วเหรอ"
เธอไม่กล้าเชื่อว่าองค์กรคุมปีศาจจะมีความเร็วระดับนี้
แต่ได้ยินแต่เสียงหมู่เสียวเสียวตอบว่า "ยังครับ"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
"คุณเหวินให้ความหมายว่าเริ่มเรียนก่อน ส่วนขั้นตอนอะไรพวกนี้ค่อยตามเก็บทีหลังได้"
เจียงสวี่สวี่: ...
นั่นแปลว่า เหวินเหรินจิวเสียวอาจจะยังไม่ได้แจ้งแม้กระทั่งวิทยาลัยเมืองไห่แม้แต่คำเดียว แล้วก็ตัดสินใจเรื่องนักแลกเปลี่ยนนี้ไปเองคนเดียว?
นึกถึงสไตล์การทำงานของผู้ชายคนนั้น
เจียงสวี่สวี่นิ่งไป โอเค น่าจะนึกถึงมันตั้งแต่แรกแล้ว
เวินเหรินชีชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่แปลกใจ "เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด แปดร้อยปีไม่เคยเปลี่ยน"
เจียงสวี่สวี่รู้สึกขำขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คนทั่วไปพูดว่าแปดร้อยปี อาจเป็นแค่วิธีพูดเกินจริง แต่พูดว่าเหวินจิ่วแปดร้อยปี นั่นคือแปดร้อยปีจริง ๆ
หลังจากเรื่องลงตัวแล้ว เวินเหรินชีชีก็เดินทางกลับเมืองไห่ ส่วนเจียงสวี่สวี่นำโดยมู่เสียวเสียวมาที่วิทยาลัยปีศาจ
"ได้ยินว่าสถาบันลัทธิเต๋ากับโรงเรียนมนุษย์กำลังหยุดพักภาคฤดูหนาวกันหมด แต่กฎของวิทยาลัยปีศาจฝั่งนี้ไม่เหมือนกัน เราไม่มีวันหยุด"
พูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหมู่เสียวเสียวยังแฝงความภาคภูมิใจอยู่บ้าง
"เผ่าปีศาจของเรา ไม่ว่าจะร่างกายหรืออายุยืน ล้วนเหนือกว่ามนุษย์มหาศาล แม้แต่ลูกน้องของเผ่าปีศาจก็ยังเก่งกว่ามนุษย์ทั่วไป"
เก่งกากขนาดนี้ ย่อมไม่เป็นเด็กอ่อนแอเหมือนมนุษย์ที่แค่ร้อนเล็กน้อยหนาวนิดหน่อยก็ต้องหยุดพัก