เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของลู่หนานซิง เจียงสวี่สวี่หลังจากอึ้งไปช่วงแรกก็ไม่แสดงความประหลาดใจให้เห็นแม้แต่นิด กลับใจเย็นชาอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เตียงนี้ มันมีปัญหาอะไรหรือ?”
ลู่หนานซิงอึ้งไปครู่หนึ่ง “ไม่มีปัญหาจริงเหรอ?”
“หัวซุยเป็นกระดูกไม่เน่าสลาย โลงศพถือว่าเหมาะกับเขาเลย”
ลู่หนานซิงอือออกเบา ๆ หน้าเด็ก ๆ ก็แลบแค้นทันที
“ว่าไปก็ถูกอยู่หรอก แต่พวกเขารู้ได้ยังไงว่าตัวจริงของหัวซุยเป็นซางซือ!”
กระดูกไม่เน่าสลายนั้น ตัวต่อตัวภายนอกก็ต่างจากซางซือธรรมดาไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่เธอพาเขากลับมาที่ตระกูลคราวนี้ ยังใช้วิชาลับปกปิดก๊าซสกปรกบนร่างของเขาไว้เฉพาะตัว
จะพูดก็ได้ว่าตั้งแต่ภายนอกจนถึงสายอากาศ เขานอกจากผิวจะซีดกว่าคนทั่วไปแล้ว แทบไม่ต่างอะไรจากคนปกติเลย!
การถูกมองแทงตาเดียวจนรู้ทันก็แปลกพออยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น… บ้านคนทั่วไป ใครเขาจะเอาโลงศพมาวางไว้ในห้อง!
“แถมนี่ยังเป็นโลงไม้หนานชั้นเลิศอีกนะ!
ฉันอยู่มาถึงทุกวันนี้ ก็เพิ่งเคยได้โลงเล็ก ๆ ไม้จันทน์มาหนึ่งใบ เอาไว้ตอนเข้าเรียนสถาบันลัทธิเต๋านั่นแหละ อาเย่ซื้อให้เป็นของขวัญ”
ลู่หนานซิงพูดไปก็ยิงคลิปถ่ายรายละเอียดโลงศพให้เจียงสวี่สวี่ดูไป
“นี่นายลองดูฝีมืองานนี้สิ แม้แต่ปู่ทวดที่เก่งงานโลงไม้ที่สุดในตระกูลเรายังไม่ประณีตขนาดนี้…”
ฝั่งลู่หนานซิงยังพูดไม่หยุดปาก เจียงสวี่สวี่กลับยิ่งใจเย็นลงเรื่อย ๆ
“นั่นก็หมายความว่า ตั้งแต่แรกที่สบตากัน หรือไม่ก็ตั้งแต่เข้าเข้าหมู่บ้าน อีกฝ่ายมองทะลุตัวตนของพวกเราทุกคนไปแล้ว”