เจียงสวี่สวี่นึกถึงเรื่องที่ฉู่เป่ยเฮ่อเล่าให้ฟังเมื่อคืน จึงตอบกลับไปทางลู่หนานซิงทันที
"กินได้"
กินได้สบายใจ
พอเจียงสวี่สวี่เดินลงมาพร้อมฉู่เป่ยเฮ่อ ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ในมือถือเต่าระบบที่เพิ่งถูกเตะกระเด็นตกบันไดไว้
"สองท่านนอนหลับเมื่อคืนสบายดีไหมครับ"
ผู้ใหญ่บ้านพูดพลางส่งเต่าคืนให้เจียงสวี่สวี่
"เจ้าเต่านี่คนในหมู่บ้านเพิ่งเก็บกลับมาได้ ผมลองดูแล้วยังมีชีวิตอยู่ เป็นเต่าที่ใจแข็งแกร่งจริง ๆ"
"ขอบคุณมากค่ะผู้ใหญ่บ้าน"
เจียงสวี่สวี่รับเต่ากลับมาอย่างสุภาพ แล้วหยิบใส่กระเป๋าเดินทางที่พกติดตัว
ผู้ใหญ่บ้านมองท่าทางของเธอแล้วยิ้มตาบวมบอกว่า
"เช้านี้คนในหมู่บ้านไม่ได้ตั้งใจทำให้เกะกะ จริง ๆ ทุกคนไม่ได้สัมผัสพลังปราณบริสุทธิ์ขนาดนี้มานานมากแล้ว ต้านไม่ไหวเลยมารวมตัวกัน หวังว่าคงไม่ทำให้สองท่านตกใจนะครับ"
คำพูดของเขาฟังดูธรรมดาเกินไป จนเจียงสวี่สวี่ตามหาตัวตั้งตำหนิไม่ได้
เมื่อทั้งสองนั่งลง มองชามเคลือบลายครามที่ใช้ตักโจ๊ก ความมั่นใจในการคาดเดาร่วมกันของเธอกับฉู่เป่ยเฮ่อยิ่งแน่วแน่ขึ้น
เธอไม่รีบถาม กินมื้อเช้าอย่างเงียบ ๆ พอวางชามตะเกียบ ลู่หนานซิงกับพวกก็เดินมาถึงพอดี ผู้ใหญ่บ้านจึงบอกว่า
"หยกประดับที่พวกคุณตามหา ตื่นเช้านี้ก็กลับมาแล้ว งั้นผมพาไปหาเธอเลยนะ"
ผู้ใหญ่บ้านพูดแล้วนำทางขึ้นหน้าไปเลย
เดินนำไปพลางก็ไม่ลืมพูดว่า
"เธอเป็นคนไม่เหมือนพวกเรา ชอบฝังตัวลงไปนอนในดิน บอกว่าใต้ดินพลังปราณหนาแน่นกว่า แต่ก็ไม่แปลกหรอก เธอเป็นของฝังศพอยู่แล้ว"