ลู่หนานซิงมองตาค้างไปที่บุคคลที่ปรากฏต่อหน้า หรือจะพูดให้ถูกก็คือร่างวิญญาณ
จมูกรันน้ำตาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังพูดได้อย่างฝืนเอาไว้
"ระวังตัวด้วยนะคะ...ใบมีดสายลมของเขา ตัดขาดทุกสิ่ง...ทุกสิ่งที่อยู่ภายในหมอกดำของมัน"
ฮวาสวี่ ก็คือถูกมันตัดร่างแบบนั้น
ไม่เช่นนั้น ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของปีศาจกระดูกไม่เน่า จะไม่มีทางถูกทำลายได้ง่าย ๆ หรอก
ชายคนนั้นพยักหน้าให้เธอเป็นเครื่องหมายว่ารับทราบ อีกคนแค้นเสียงหึหึในลำคอ
"ตัดได้ทุกอย่างงั้นเหรอ เดี๋ยวฉันจะให้ดูสิว่าจะตัดร่างวิญญาณของฉันได้ไหม"
คนแรกหันไปมองเพื่อนร่วมทาง แล้วเตือนเบา ๆ
"อย่าประมาท"
ร่างวิญญาณทั้งสองรวบรวมพลังสร้างอาณาเขตสกัด ขังผู้อาวุโสหมอกดำตรงข้ามเอาไว้ภายใน
ลู่หนานซิงช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงใช้แขนทั้งสองข้างค้ำพื้นคลานไปทางฮวาสวี่อย่างช้า ๆ
ฮวาสวี่ยังไม่ตาย เธอต้องช่วยเอาร่างของเขากลับคืนมา
ร่างของเธอถูดินทรายหยาบกร้านบาดเป็นแผลไปหลายที่ แต่เธอไม่แคร์เลยสักนิด
ช่วงเวลานั้นเอง เหนือก้อนเมฆด้านบนศีรษะดูเหมือนมีบางอย่างบินผ่าน วินาทีถัดมา มีอะไรบางอย่างตกลงมาจากฟ้า
ก็คือตัวจริงของไป๋จู้ที่เจียวถูโยนลงมาโดยไม่บอกไม่กล่าว
เห็นเม่นอ้วนกลมร่วงลงมาจากฟ้า ตกลงบนซากปรักหักพังไม่ไกลจากลู่หนานซิง แล้วตูม! เปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์ทันที
ไป๋จู้ร่วงจากที่สูงอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างอ้วน ๆ สั่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แต่ไม่ช้าก็เห็นสภาพอนาจของลู่หนานซิงกับฮวาสวี่ จึงลืมเรื่องตัวสั่นไปได้เลย เหยียบยาววิ่งตรงมาหาเธอ