แค่ถูกเจียงสวี่สวี่เรียกมาทำงานก็น่าหงุดหงิดพอตัวแล้ว
ผลลัพธ์คืองานยังไม่เสร็จ กลับมีคนใช้เสียงบรรเลงจากปฐพีวังอัญเชิญมันมาอีก
ราชาผีเขาหยินจ้องมองชายหนุ่มที่แผ่พลังอาถรรพ์ออกมาทั้งร่างตรงหน้าไม่กระพริบตา เสียงก็ฝืดหนักขึ้น
"นายเหรอ?"
นายแหละใช่ไหมที่มาขัดจังหวะงานของข้า?
ไม่ไกลนัก ในหนึ่งวงมนตรา ผีเด็กเขาหยินสองตัวกำลังโบกมือใส่มันอย่างสุดชีวิต
"ท่าน! ราชาผีท่าน! พวกเราอยู่นี่!"
"ราชาผีมาแล้ว! ท่านต้องมาช่วยพวกเราแน่นอน!"
"ฮือฮือ~ ท่านใจดีจริง ๆ~"
ราชาผีเขาหยินจึงได้เห็นลูกน้องของตัวเอง และ... นักพรตที่ถือซ่วยนาอยู่ข้างหน้าลูกน้องแล้วมองมันตาค้าง
โอเค งั้นก็คือเจ้าหนูนี่เรียกข้ามาสินะ
เพราะเจ้านี่เป็นพวกพ้องของเจียงสวี่สวี่ แถมยังปกป้องลูกน้องของข้าไว้ ราชาผีเขาหยินคิดว่ามาแล้วมาเลย งั้นก็แก้ปัญหาตรงหน้าไปด้วยเลยสักหน่อย
ดังนั้น ใช้เวลาแค่ห้านาที ราชาผีเขาหยินก็จัดการอาจารย์นอกรีตตรงหน้าเรียบร้อย
แล้วจึงกะพริบตัวไปปรากฏต่อหน้าถูซิงจู๋
ถูซิงจู๋กอดซัวนาแน่น แนบชิดกับชืออู๋ฉู่ ทั้งตัวดูเล็กจิ๋วและไร้ทางสู้
ราชาผีเขาหยินยังไม่ทันจะตามเอาความกับเขา กลับถูกลูกน้องสองตัวล้อมหน้า
"ท่าน! ท่านมาก็ดีแล้ว!"
ตัวหนึ่งชี้ไปที่กู่จิ่นหรงที่นอนแผ่อยู่บนพื้น
"อวตารม้ากินฝันในความฝันของมนุษย์คนนี้ดุร้ายเกินไป พวกเราชนะไม่ได้"
อีกตัวบอก "ท่านต้องช่วยพวกเราตัดสินด้วยนะ"
อีกตัว "ใช่ใช่ เข้าไปในความฝัน ตบมัน!"
ราชาผีเขาหยินถูกลูกน้องสองตัวตื้อจนหนีไม่ได้ คิดดูแล้วนี่ก็เป็นหนึ่งในคำสั่งของเจียงสวี่สวี่ จึงกลายร่างเป็นกลุ่มปราณหยินพุ่งเข้าไปในร่างของกู่จิ่นหรงทันที