เจียงสวี่สวี่ยืนอยู่กับที่ มองไปที่ฉู่เป่ยเฮ่อ ดวงตาสั่นไหวเบา ๆ
ก้อนหินวิญญาณเป่ยที่แนบอยู่กับอกถูกสัมผัสเบา ๆ ทั้งที่มีเนื้อผ้าคลุม แต่ร่างของก้อนหินที่คุ้นเคยนั้นก็เหมือนส่งจังหวะการเต้นคล้ายหัวใจมาให้รู้สึก
นางรู้มาตลอดว่าก้อนหินก้อนนี้พิเศษ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าแร่ชนิดพิเศษที่ว่าไม่เคยถูกค้นพบนั้น ที่แท้ก็คือหัวใจของเขา
หินหัวใจแห่งชีพจร เขากล้าให้สิ่งสำคัญขนาดนี้กับเธอ
ไม่ว่าจะช่วยให้เธอฟื้นฟูพลังปราณได้ตลอดเวลา หรือช่วยดูดซับและชำระล้างพลังมารที่ฝังอยู่ในกระดูกปีศาจ
ที่แท้ทั้งหมดคือเขา
แม้จะเลือกปิดบังตัวตนที่แท้จริงว่าเป็นราชวังมังกร แต่เขาก็ใช้วิธีของตัวเองคอยปกป้องเธอมาโดยตลอด
บริเวณหัวใจเหมือนมีสิ่งใดห่อหุ้มเบา ๆ อบอุ่น แล้วก็ขมุกขมัว
เจียงสวี่สวี่มองฉู่เป่ยเฮ่อตรงหน้า แล้วก็เหมือนมองผ่านแสงสีทองหลายชั้นนั้นไปยังฉู่เป่ยเฮ่ออีกคนที่เธอคุ้นเคย
ครู่ใหญ่ เธอกดความรู้สึกมากมายในใจลง แม้พยายามทำหน้าตายใจ แต่น้ำเสียงกลับแหบพร่าจนปิดบังไว้ไม่ได้
เธอถามเขา
"ที่นายบอกเรื่องนี้ให้ฟัง...คืออยากจะเอามันกลับคืนไปใช่ไหม?"
เมื่อพูดประโยคนี้ออกไป ในดวงตาของเจียงสวี่สวี่ก็มีความกังวลที่แม้แต่ตัวเองยังไม่ทันสัมผัส
พูดกันตามความเป็นจริง ถ้าก้อนหินนี้เป็นหินหัวใจแห่งชีพของราชวังมังกรจริง การที่ฉู่เป่ยเฮ่อในฐานะเจ้าของอยากจะเอาครึ่งหัวใจที่เป็นของตัวเองคืน ก็เป็นเรื่องสมควร
แต่ในใจลึก ๆ เธอไม่อยากให้เขา
นี่คือของที่ฉู่เป่ยเฮ่อให้ไว้กับเธอ
และเป็นหลักฐานเดียวที่ยังทำให้เธอสัมผัสได้ว่าเขายังอยู่
ไม่ใช่ในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์สูงส่งอย่างสายมังกรผู้พิทักษ์ประเทศ แต่มีอยู่ในฐานะฉู่เป่ยเฮ่อคู่หมั้นของเธอ เจียงสวี่สวี่