เมืองอาน
เซี่ยหมิงอวิ๋นยืนอยู่ในห้องเช่าครึ่งใหม่ขนาดเจ็ดสิบตารางเมตร สีหน้าไร้อารมณ์มองชายวัยกลางคนตรงหน้าวางบัตรธนาคารใบหนึ่งลงบนโต๊ะ
"บ้านเช่าไว้แล้วหกเดือน ข้าวของเครื่องใช้ครบ ถ้าไม่ชอบที่นี่ เดี๋ยวค่อยหาที่ใหม่อยู่เองก็ได้"
"อีกอย่าง ในบัตรใบนี้มีสองล้าน เป็นเงินที่ท่านประมุขให้ไว้ นายจะเอาไปทำธุรกิจเล็ก ๆ หรือลงทุนอะไรก็ได้"
ชายวัยกลางคนพูดพร้อมกับมองเซี่ยหมิงอวิ๋นเป็นครั้งสุดท้าย
"นี่เป็นการจัดการครั้งสุดท้ายของท่านประมุขที่มีให้ จากนี้ไปก็ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีเถอะ"
เซี่ยหมิงอวิ๋นได้ยินดังนั้น สีหน้าถึงได้มีปฏิกิริยาบ้าง มองชายวัยกลางคน หางตาเริ่มแดง
"ท่านประมุข...ไม่สนใจฉันจริง ๆ เหรอ?"
ชายวัยกลางคนไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองเธอนิ่ง ๆ ความหมายก็ชัดเจนแล้ว
เซี่ยหมิงอวิ๋นมุมปากเผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาทันที แล้วกวาดตามองห้องเล็ก ๆ ตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"จัดการครั้งสุดท้ายให้ฉัน แล้วฉันยังต้องขอบคุณเขาอีกเหรอ?"
ผนึกพลังวิญญาณของเธอทั้งหมด ขับเธอออกจากสำนักเซวียน ขับออกจากเมืองหลวง
อนาคตต้องอยู่แต่ในบ้านเล็ก ๆ แบบนี้ ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ตื่นเช้าไปทำงานกลับดึก หาเงินเลี้ยงชีพ แล้วก็ใช้ชีวิตที่จืดชืดไร้รสชาติที่เหลืออยู่จนแก่ตายงั้นเหรอ?
ชายวัยกลางคนฟังคำพูดของเซี่ยหมิงอวิ๋นแล้วขมวดคิ้ว พูดออกมาโดยอดไม่ได้
"นายทำผิดกฎใหญ่หลวงของสำนักเซวียน ปล่อยร่างอมตะไม่ย่อยสลายหนีไป แค่ถูกไล่ออกจากสำนักเซวียนก็เป็นเพราะท่านประมุขช่วยไกล่เกลี่ยให้แล้ว นายยังไม่พอใจอะไรอีก?"