ทันทีที่เห็นทั้งคู่ก้าวเข้ามาเทียบไหล่กัน เจียงเฉิงก็นึกขึ้นได้หลายอย่าง
เขานึกถึงวันที่เจียงสวี่สวี่เคยบอกว่า เสียงและดวงตาของโจวย่าย่าเหมือนลู่เสวี่ยซีมาก
นึกถึงวันที่เจียงสวี่สวี่เคยถามเขาว่า เคยถูกโจวย่าย่าทำร้ายจนบาดเจ็บหรือเปล่า
เรื่องที่เขาเคยแก้ตัวโต้กลับโดยไม่ต้องคิดมาก่อน ณ วินาทีนี้ คำตอบกลับปรากฏชัดเจนราวกับเห็นได้ด้วยตา
เจียงเฉิงรู้สึกเหมือนความเย็นเยียบพุ่งทะยานขึ้นจากฝ่าเท้า เขาจ้องคนทั้งสองตรงหน้าไม่กระพริบตา
"คือพวกแก...เป็นแกที่ทำฉันแบบนี้? โจวย่าย่า!"
แม้จะพูดออกมาเป็นคำถาม แต่แท้จริงแล้วในใจเจียงเฉิงก็มีคำตอบอยู่แล้ว
"แกทำอะไรกับฉันกันแน่? ทำไมพวกเขาถึงเอาแกเป็นฉัน?!"
โจวย่าย่ามองเจียงเฉิง ท่าทางไม่รังเกียจที่จะเผยความจริงให้ฟัง เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงที่ผสมกลืนกันอย่างสมบูรณ์แบบกับน้ำเสียงของลู่เสวี่ยซี ฟังดูแล้วแทบไม่ต่างจากเสียงของลู่เสวี่ยซีในอดีตเลย
"ก็แค่วิชาสลับชะตาไง เมื่อการสลับชะตาสำเร็จ แม้เธอจะยังเป็นเธอ แต่ในสายตาของทุกคน เธอกลายเป็นอีกคนไปแล้ว"
"จริง ๆ วิชานี้ไม่ได้สำเร็จได้เร็วขนาดนี้หรอก เพราะกุญแจสำคัญที่ทำให้สำเร็จคือ คนรอบข้างเธอต้องปฏิเสธตัวตนของเธอจากใจลึก ๆ
เมื่อคนที่สนิทที่สุดเริ่มตั้งคำถามถึงการมีอยู่ของเธอ เธอก็กลายเป็นอีกคนไปเอง"
เจียงเฉิงได้ฟังดังนั้น ศีรษะก็ร้อนวูบวาบดังฮือ
เขานึกถึงคำสงสัยของคนรอบข้างตลอดวันที่ผ่านมาโดยไม่ต้องคิด
[แกเป็นใคร?]
[นายหรือ?]
[ตอนนี้นายตรงไหนเหมือนพี่ชายฉัน?]
แล้วก็เมื่อคืนนี้ หลังเขาส่งของขวัญชิ้นนั้นให้เจียงสวี่สวี่ ครอบครัวแม้ไม่เอ่ยปากต่อว่า แต่สายตาที่มองเขาก็แฝงความสงสัยและการปฏิเสธอยู่ไม่น้อย