คุณพ่อหลินไม่ทันจะตามไปจับตัวนักเต๋าต่อ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาภรรยาทันที
แต่โทรไปหลายรอบ ปลายสายก็ไม่ยอมรับสายซักที
สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความไม่เชื่อสายตา ค่อย ๆ กลายเป็นความทรมานและบิดเบี้ยว
ช่วงนั้นเอง แก้วผีในมือไป๋จู้ก็มีการขยับอีกครั้ง
ไม่รู้ว่าเพราะได้ยินว่าแม่ของมันได้ไปตามนักเต๋ามาจะฆ่ามันหรือเปล่า หลินเฉิงรุ่ยที่เคยม้วนตัวหดอยู่ในแก้วตอนนี้ลุกขึ้นยืนแล้ว และพลังอาฆาตรอบกายมันก็กำลังกระแทกผนังแก้วอย่างสุดกำลัง
ในใจของเจียงสวี่สวี่รู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
“ต้องเร็ว ๆ หาตัวแม่ของมันให้เจอ”
เซี่ยอวิ๋นหลี่กับพวกพ้องพยักหน้ารับ ไม่ทันจะลาคุณพ่อหลินก็เดินไปทางโถงทางเข้า คุณพ่อหลินแปลกใจอยู่ครู่ แล้วจู่ ๆ ก็รู้ทันตัวเอง รีบเรียกพวกเขาไว้
“เดี๋ยว! พวกนายเข้าใจเรื่องพวกนี้ใช่ไหม? คาถาที่มันกล่าวเมื่อกี้ มันจะทำร้ายลูกชายฉันหรือเปล่า?!”
ถูซิงจู๋ถูกรั้งไว้ แอบเหลือบมองเจ้าผีดุวัยรุ่นในขวดที่ “ร่าเริง” ผิดมนุษย์มนา แล้วก็พูดแค่ว่า
“วางใจ ไม่ได้โดนมันแม้แต่นิด”
เจียงสวี่สวี่ก็เหลือบมองนักเต๋าในห้องนั้นแล้วเสริมว่า
“พวกนั้นของปลอม”
นักเต๋าปลอม: ……
มันเป็นความจริงก็จริง แต่นายก็เสียมารยาทกับฉันนิดนึงนะ
คุณพ่อหลินโล่งใจขึ้นมาเงียบ ๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงเชื่อเด็ก ๆ กลุ่มนี้แบบไม่ต้องคิด
เจียงสวี่สวี่กับพวกไม่ได้พำนักต่อ เปิดประตูใหญ่กำลังจะเดินออกไป ก็มีปิศาจน้อยหกตัวคุ้นตาวิ่งตรงเข้ามา
นำทัพคือเสวียนเซียว ใบหน้าของมันเย็นเยียบจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง