"ที่เขาต้องกลายเป็นอสูรร้าย ไม่ใช่เพราะบาปที่นางกับชู้ของนางสร้างไว้ลงตัวหรือ?"
เจียงสวี่สวี่ขัดเสียงเย็นชากับคำพูดที่ดูราวกับบ้าคลั่งของไล้เหมยซิ่ว ดวงตารูปอัญมณีมองสตรีตรงหน้าอย่างเย็นเยียบ
ถึงแม้ระหว่างทางจะเคยคาดเดาไว้ แต่เมื่อเห็นด้วยตาตัวเองว่าหญิงสาวคนนี้ติดค้างหนี้บาปการฆ่าลูกไว้ เธอถึงได้แน่ใจ
ดังนั้นจึงมีคุณแม่จริง ๆ ที่ลงมือฆ่าลูกตัวเองอย่างโหดเหี้ยม
ไม่ใช่แค่ฆ่าเขาตาย ยังแหว่งศพเขาออกเป็นท่อน ๆ
กระทั่งยังอยากให้วิญญาณของเขาแตกสลายไปพร้อมกัน
เจียงสวี่สวี่ไม่กล้าเชื่อ คนอื่น ๆ ที่อยู่ในที่นั้น กระทั่งคนของสำนักเซวียนที่กำลังดูการถ่ายทอดสดอยู่ก็ยังไม่กล้าเชื่อเช่นกัน
ต้องเข้าใจว่าคนของสำนักเซวียน ที่เกี่ยวพันกับเรื่องวิญญาณปีศาจ ย่อมเห็นความชั่วร้ายมากกว่าคนธรรมดาอยู่แล้ว
พวกเขาก็รู้ดีว่าไม่ใช่ทุกคุณแม่จะมีสิทธิ์ถูกเรียกว่าคุณแม่
แต่จะทำกับลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองได้ขนาดนี้...
เธอเกลียดเด็กคนนี้ขนาดไหนกันแน่?
"นี่ลูกนาย! เขาทำอะไรผิดให้นางต้องทำกับเขาแบบนี้?!"
ลู่หนานซิงเป็นคนแรกที่กลั้นไม่ได้ เอ่ยตำหนินางออกมา
ฝีมือด้านการอ่านชะตาของเธอไม่ได้เก่งขนาดนั้น แต่แค่ที่หญิงคนนี้มองเห็นหลินเฉิงรุ่ยในแจกันผีได้อยู่แล้ว ก็บอกทุกอย่างได้หมดแล้ว
อสูรร้ายถ้าไม่ได้แสดงร่างขึ้นมาโดยเจตนา คนธรรมดาโดยทั่วไปจะมองไม่เห็น โดยเฉพาะอสูรที่ถูกขังอยู่ในแจกันผี
แต่ก็มีกรณีอื่นอยู่ นั่นคือคนที่มีหนี้บาปผูกพันกับอสูรร้ายนั้นอยู่แล้วเอง
ไล้เหมยซิ่วที่ถูกเด็กสาวอย่างลู่หนานซิงต่อว่า ก็สะท้อนเสียงแหลมใส่โดยสัญชาตญาณ