เสียงคำรามอันหวลเหมือนมีไปมีไม่ของมังกรค่อย ๆ เลือนห่างจนสูญหายไป
บนดาดฟ้าวิทยาลัยปีศาจ เสวียนเชียวจ้องมองแสงสีทองที่จางหายไปพร้อมกับพลังมังกร ส่วนเกล็ดมังกรที่ผุดขึ้นตามร่างถูกเขาระงับลงทีละนิด
หลายครู่ต่อมา ร่างของเด็กหนุ่มกลับคืนสู่ความเยือกเย็นเฉกเช่นเดิม ยกขากระโดดลงจากตึกสูงห้าชั้น ร่างก็หายวับไปในความมืดแห่งราตรี
……
บ้านพักตากอากาศ
ทั้งสองคนในสวนดูเหมือนจะไม่รับรู้เรื่องราวเพียงแวบเมื่อครู่ที่ฟ้าเหนือหัวก่อตัวเป็นฝนพายุแล้วกลับสงบลงอย่างรวดเร็ว
แสงสีทองที่กระตุ้นดีใจเต้นระริวก็ค่อย ๆ สงบลงทีละนิดหลังจากนั้นนาน
เจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อจูงมือกันเดินกลับเข้าบ้านพัก แล้วเจอะเวินเหรินชีชีกับเจียงอวี่เฉิงนั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกเข้าพอดี
ทั้งสองมองมาที่พวกเขา คนหนึ่งตาเปี่ยมรอยยิ้ม อีกคนใบหน้าเคร่งเครียดเย็นชา
แม้จะรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงเบื้องหลังฉู่เป่ยเฮ่อแล้ว แต่เจียงอวี่เฉิงก็ยังมองไม่เอาอยู่ดีกับผู้ชายที่หลอกล่อลูกสาวของเขาไป
ยิ่งกว่านั้น เมื่อไม่นานมานี้ สวี่สวี่ยังเคยได้รับความอัปยศอย่างใหญ่หลวงเพราะผู้ชายคนนี้
"ตอนนี้เรื่องพวกแกเป็นยังไง? เล่ามาฟังหน่อย"
เจียงอวี่เฉิงเปิดปากด้วยสีหน้าจริงจัง เจียงสวี่สวี่มองฉู่เป่ยเฮ่อหนึ่งครั้ง จูงมือเขาเดินไป แล้วเพิ่งจะนั่งลงพูด
แต่แล้วก็เห็นอีกฟาก เจียงหวยเดินมาพร้อมแก้วนมอุ่น ๆ หนึ่งแก้ว
วางนมไว้ตรงหน้าเจียงสวี่สวี่ แล้วนั่งลงบนโซฟาเคียงข้างอย่างเป็นธรรมชาติ
เจียงจ้านก็เดินลงมาจากบันไดในตอนนั้น นั่งลงข้าง ๆ เงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยประโยค
เวลาที่เจียงหวยนั่งลง สีหน้าของเขาไม่ได้จริงจังเหมือนเจียงอวี่เฉิง แต่แววตาที่มักเปี่ยมรอยยิ้มนั้นตอนนี้กลับกลายเป็นเฉยเมย