เมื่อฉู่เป่ยเฮ่อเงียบไปอย่างกะทันหัน เจียงอวี่เฉิงแค่ส่าหัวในใจ
ลูกสาวเขาปีนี้ผ่านไปก็เพิ่งจะสิบเก้า!
ยังไม่ทันเรียนจบมหาวิทยาลัยเลย สายเลือดอะไรของนายกันแน่!
อยากแต่งงานกันจริงจัง อย่างน้อยต้องรอให้สวี่สวี่จบการศึกษาก่อนค่อยว่ากัน!
ก่อนหน้านั้น ฝันไปเถอะ!
ฉู่เป่ยเฮ่อ: ……
ได้ครับ
ผ่านด่าน "พิจารณาโจทย์สามศาล" มาได้อย่างยากเย็น เจียงสวี่สวี่จึงพาคนกลับเข้าห้องของตัวเองทันที
เธอมีของขวัญชิ้นหนึ่งอยากให้เขา
ของขวัญที่เธอเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ก่อน แต่ไม่เคยได้ส่งมอบให้
เพราะคนที่เธออยากให้ของขวัญ คือเขาในตอนนี้เท่านั้น คนที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยและอุ่นใจ
เธอเปิดกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัว แล้วค้นหากล่องใบหนึ่งออกมาจากข้างใน
ถ้าฉู่เป่ยเฮ่อถามกุยเซี่ยวซวี่ ก็จะรู้ว่ากล่องใบนี้ถูกเธอเก็บไว้ในกระเป๋าที่พกติดตัวมาตลอด
แม้ตัวกล่องจะกินพื้นที่นอนของกุยเซี่ยวซวี่ไปเรื่อย ๆ แต่เจียงสวี่สวี่ก็ไม่เคยคิดจะหยิบออกมาเลย
ทั้งหมดก็เพียงเพื่อว่า เมื่อเขากลับมา เธอจะได้ส่งมอบมันให้เขาทันที
เมื่อฉู่เป่ยเฮ่อได้กล่องมาในมือ เขาแอบเดาออกแล้วว่าข้างในคืออะไร
นั่นคือของขวัญที่เธอเคยสัญญาไว้ ตอนที่แสงสีทองของเขายังไม่จางหายไป
เปิดกล่องออก ภายในก็มีสร้อยลูกปัดหยกเข้มวางนิ่งอยู่จริง ๆ
คล้ายกับสร้อยที่เขาได้มาจากสำนักประมูลที่ข้อมือ แต่เส้นที่อยู่ตรงหน้านี้ ชัดเจนว่าเธอลงมือขัดเกลาด้วยมือตัวเอง แม้แต่อักขระอาคมที่สลักบนลูกปัด ยังซึมซาบด้วยพลังปราณที่เป็นของเธอเพียงผู้เดียว
ครั้งนั้นเขาช่วยเธอประมูลหยกชิ้นที่เธอถูกใจไว้ แต่เธอกลับส่งสร้อยข้อมือหยกเส้นหนึ่งให้เขา แล้วบอกว่า เดี๋ยวค่อยขัดลูกปัดที่ทำด้วยมือเธอเองให้อีกเส้น