ภาพขนาดมหึมาแผ่ปกคลุมแว่นฟ้า ดั่งฉากในวิมานสวรรค์ และก็ดั่งภาพลวงตากลางทะเลทราย
ราษฎรแดนเหนือที่แข็งทื่อชาไปทั้งตัวยังไม่ทันสังเกตเห็นปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้
แต่ย่อมมีผู้ที่อยู่กลางที่โล่งค้นพบความผิดปกติของท้องฟ้า
“สิ่งนั้นบนฟ้ามันอะไรกัน... เป็นเซียนหรือเปล่า?”
ยิ่งเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ผู้คนที่ติดอยู่ในบ้านก็เหมือนรู้สึกถึงบางสิ่ง ต่างก็แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า
เกล็ดหิมะที่โปรยปรายไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรได้เบาบางลง
ภาพขนาดยักษ์บนแว่นฟ้ายิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
สิ่งที่เจียนเจียแสดงผ่านภาพแห่งอาณาเขตให้ทุกคนเห็น คือพิธีสถาปนาฮองเฮาที่พระราชวังในเมืองหลวงกำลังจัดขึ้นในขณะนี้
ตอนแรกราษฎรไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ที่ปรากฏในภาพคือผู้ใด
แต่เมื่อข้าราชการพิธีป่าวประกาศบทพระราชโองการ ราษฎรค่อย ๆ ตระหนักได้ว่า ภาพที่ปรากฏบนฟ้าคือภาพเหตุการณ์ ณ ราชธานีของอาณาจักรเทียนหยวนในตอนนี้
“นั่นคือฝ่าบาท... ฝ่าบาท! ฝ่าบาทเสด็จมาช่วยเราแล้ว!”
ภัยหิมะดำเนินต่อเนื่องไม่จบสิ้น ราชสำนักแม้มีการรับมือแต่ได้ผลเพียงเล็กน้อย พวกเขาแทบจะอยู่ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
มีคนคุกเข่าลงต่อท้องฟ้า มีคนกราบพร้อมกับวอนขอให้ฝ่าบาทช่วยพวกเขา
และท่ามกลางคนเหล่านั้น ยังมีคนที่เก็บก้อนหิมะปนดินขึ้นมาหนึ่งกำมือ โปรยเข้าไปบนฟ้าอย่างแรง พร้อมสาปส่งออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ฝ่าบาทบ้าอะไรของมัน!? พวกเราแดนเหนือตายไปแล้วกี่ชีวิต แต่เขากลับสบายใจจัดพิธีสถาปนาฮองเฮาอยู่ที่เมืองหลวง!! เขาไม่เคยเอาชีวิตพวกเราคนเหล่านี้ติดตาเลย!”
มีคนหนึ่งทำแบบนี้ ก็ย่อมมีคนที่สองตามรอย