เหวินเหรินไป๋อีได้พบกับลูกเขยในตำนานของตัวเองโดยไม่มีการเตรียมตัวแต่อย่างใด
ปฏิกิริยาแรกคือ
ลูกเขยหน้าตาดูแก่ไปหน่อย
ถึงจะบอกว่าสำหรับมนุษย์แล้ว ช่วงอายุนี้ดูแลตัวเองได้ถือว่าโอเคอยู่
แต่แม่ยายมองลูกเขย จะมีที่ไหนไม่จับผิดบ้าง
เมื่อเทียบกับสายตาที่เหวินเหรินไป๋อีกวาดมองอย่างไม่ใส่ใจนัก เจียงอวี่เฉิงกลับดูใจเย็นกว่ามาก
ในเมื่อคนที่เดินดงธุรกิจมาหลายปี แม้อายุของเขาจะไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสิบของปีศาจใหญ่ตรงหน้าก็ตาม แต่กาลเวลาก็ตกผลึกให้เขามีบุคลิกราวกับภูเขาที่ไม่หวั่นไหวต่อความเปลี่ยนแปลงใดๆ
"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบครั้งแรก"
แม้สีหน้าของเจียงอวี่เฉิงจะยังจริงจังเช่นเดิม แต่น้ำเสียงที่พูดกลับแฝงความเคารพ
"การมาเยือนโดยมิได้นัดหมาย หวังว่าจะโปรดอย่าถือสา นี่คือของขวัญพบกันครั้งแรกที่เตรียมมาถวายครับ"
เหวินเหรินไป๋อีชำเลืองมองกล่องของขวัญที่ฝูงจิ้งจอกไฟตัวจิ๋วช่วยกันแบกมา แล้วยักคิ้ว
"เตรียมตัวมาซะขนาดนี้นี่นา"
ก่อนที่เจียงอวี่เฉิงจะได้เอ่ยปาก เหวินเหรินมู่หยาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขยับหูแล้ว ข้อนี้เธอตอบเป็น!
"เขาเตรียมไว้ตลอดเลย เผื่อวันที่จำเป็นต้องใช้"
เหวินเหรินไป๋อีเบ้ปากมองเธออย่างไร้ความรู้สึก ยังไม่ได้กวนบัญชีกับเธอเลย เดือดร้อนอะไรเข้ามาแซง?
เจียงอวี่เฉิงแกล้งทำเป็นไม่เห็นสายตาประสานงานกันของสองพี่น้องนี้ มองแค่เวินเหรินชีชีที่นั่งอยู่ข้างเหวินเหรินไป๋อี
แม้จะยังไม่มีโอกาสพูดคุยหลังเข้ามา แต่เห็นชีชีนั่งชิดข้างอีกฝ่าย คิ้วตาก็ชัดเจนว่าผ่อนคลาย เจียงอวี่เฉิงก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่ยายไม่ตึงเครียดเหมือนแต่ก่อนแล้ว