แม้ลุงหมิงจะรักษาสติได้อยู่โดยตลอด แต่พอได้ยินคำของผู้ชายตรงหน้าเป็นครั้งแรกก็อดตะลึงไม่ได้
พี่ชาย?
ภรรยาใหญ่ของตระกูลเขา มีพี่ชาย??
แต่ท่านไม่ใช่กำพร้าไปแล้วเหรอ???
ไม่เสียเวลาสนใจสีหน้าตกตะลึงของพ่อบ้าน เหวินเหรินจิวเสียวก้าวเท้าเดินตรงไปยังตึกวิลล่าตามอำเภอใจ
แถวหลังผู้คนที่แบกกล่องของขวัญก็เดินตามมาทันที
การ์ดของตระกูลเจียงไม่แน่ใจที่มาของอีกฝ่าย พอเห็นพวกนี้จะเข้าไปในวิลล่าก็รีบวิ่งขึ้นไปขวางทันที
แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าจะลงมือ แค่หันไปมองพ่อบ้าน ถามความเห็นของเขา
พวกคนเหล่านี้ไม่มีบัตรเชิญสักใบ
พ่อบ้านลังเลอยู่ อีกฝ่ายดูท่าทางก็ไม่ใช่คนธรรมดา แถมยังเลือกปรากฏตัวแบบเรียกร้องสายตาขนาดนี้ ชัดว่าไม่กลัวคนตามสืบ
ถ้าเขาเป็นพี่ชายของภรรยาใหญ่จริง ก็ไม่ควรขวางไม่ให้เข้า
ระหว่างที่ยังลังเลอยู่นั้น ที่ประตูใหญ่ เจียงหวยไม่รู้ตอนไหนเดินออกมาแล้ว
"พ่อบ้าน กรุณาเชิญคุณเหวินเข้ามาได้ครับ"
เขามองไปที่อีกฝ่าย ใบหน้ายิ้มอย่างสุภาพและอบอุ่น
"ท่านคงเป็น... ลุงของผมจริง ๆ"
แขกทุกคนไม่คิดเลยว่าแค่มาร่วมงานเลี้ยงค่ำธรรมดา ๆ จะได้กินข่าวใหญ่แบบนี้ด้วย
ภรรยาใหญ่ตระกูลเจียงมีพี่ชาย!
ต้องรู้ไว้ว่า เมื่อครั้งที่การแต่งงานของเจียงอวี่เฉิงทำให้คนจำนวนมากไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก็เพราะภรรยาใหญ่ของเขาไม่เพียงมาจากครอบครัวธรรมดา แต่ยังเป็นกำพร้า
ไม่ต้องพูดถึงคนภายนอก แม้แต่คนในตระกูลเจียงก็ไม่เคยได้ยินว่าเหวินรัวมีพี่ชาย
แม้แต่คนตระกูลเจียงเองก็ไม่เคยได้ยิน
ตลอดหลายปีที่เหวินรัวแต่งเข้ามาในตระกูลเจียง ไม่เคยเห็นเธอติดต่อกับคนที่เรียกว่าครอบครัวเลยสักครั้ง
แขกในงานต่างจับตาดูว่าพี่ชายที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้คือใคร
นักข่าวที่ถูกเชิญมาเป็นพิเศษเพื่อถ่ายรูป แม้ในใจตื่นเต้นโคตร แต่ก็รู้กติกา