เหอซินรุ่ยถูกตบเข้าฉาดหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งคนมึนงงไปหมด แม้ชุดสูทในมือจะร่วงหล่นก็ยังลืมสนใจ
เธอเงยหน้ามองหวังเฮ่าเฉิงอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำขึ้นทีละนิด
หวังเฮ่าเฉิงได้สติตั้งแต่ฝ่ามือปราดเข้าโดนหน้าเธอ ความดุดันในแววตาเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดในพริบตา
"ไม่ใช่นะ ซินรุ่ย ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ..."
เหอซินรุ่ยกุมแก้มตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาทันที เขากล้าตบเธอ...
แม้แต่พ่อกับแม่ของเธอยังไม่เคยตบหน้าเธอเลย!
เขาทำแบบนี้ได้อย่างไร?!
เหอซินรุ่ยไม่ฟังคำอธิบาย หันหลังคว้ากระเป๋าแล้วจะเดินออกไป แต่หวังเฮ่าเฉิงที่ได้สติครบแล้วคว้าตัวเธอกุมไว้แน่น จากนั้นไม่สนใจการดิ้นรน ลากตัวเธอกลับเข้าห้องไปทั้งอ้อนทั้งดึง
เขาโอบกอดเธอไว้ พูดคำสารภาพผิดไม่หยุด
"ซินรุ่ย อย่าไป... ฉันรู้ตัวแล้วว่าผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ แค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันทรมานมากจริง ๆ ..."
เมื่อเห็นเหอซินรุ่ยยังดื้อจะออกจากบ้าน หวังเฮ่าเฉิงเลยตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาดเสียให้แน่นนั่นแหละ จากนั้นปล่อยเธอ ยิ้มขื่น
"เธอไปสิ จากฉันไปก็ดีอยู่แล้ว ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่มีวันสร้างชีวิตแบบที่เธอใฝ่ฝันให้เธออีกแล้ว... ซินรุ่ย เธอไปเถอะ ฉันก็ไม่อยากเป็นภาระของเธอต่อไป"
การกระทำของหวังเฮ่าเฉิงกลับทำให้เหอซินรุ่ยเลิกคิดจะไปเสียแล้ว เธอถลาเข้าไปถามเรื่องที่เกิดขึ้นไม่เลิกรา
หวังเฮ่าเฉิงเห็นสีหน้าร้อนรนเป็นห่วงเป็นใยของเธอ หัวใจที่ตกอยู่ก็ที่ลงได้เล็กน้อย สุดท้ายภายใต้การไล่ถามซ้ำ ๆ ก็ "ถูกบีบ" จนต้องเปิดเผยความจริง
เรื่องวิชาสลับชะตาล้มเหลวนั้นปิดบังไม่อยู่อยู่แล้ว ปิดบังไว้ก็ไม่เหมือนพูดให้ชัดเจนจะดีกว่า