ช่วงเดียวกันนั้น ที่คลินิกถนนปีศาจ
เหตุอุบัติเหตุครั้งใหญ่ระดับฮือฮาที่วิทยาลัยปีศาจ ทำให้ผู้บาดเจ็บทุกรายถูกส่งพร้อมกันมาที่คลินิกของโหยวเซวียน
คลินิกที่ไม่ได้ใหญ่อยู่แล้วแทบล้นทันที
โหยวเซวียนมอง "คนเจ็บ" ที่แน่นขนัดเต็มห้องรับของเธอ ใบหน้าสว่างไสวกลับไม่แสดงความตื่นตระหนก เพียงแต่คิ้วโค้งเลื่อนขึ้นสูง
"สำนักเซวียนกับเผ่าปีศาจแกล้งทำเป็นไมตรีจิตต์กันมาร้อยปี สุดท้ายก็ตัดสินใจลงมาบุกเผ่าปีศาจจนได้สินะ"
ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น โหยวเซวียนก็นึกไม่ออกว่าทำไมนักเรียนปีศาจนับสิบจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสพร้อมกันหมด
มู่เซียวเซียวรับหน้าที่ประสานงานการรักษานักเรียนปีศาจที่บาดเจ็บ พอได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเหลอหลา
"เรื่องราวละเอียดค่อยคุยกันทีหลัง เธอช่วยลงมือรักษาแผลก่อนเถอะ!"
แต่แม้เขาจะพูดเช่นนั้น โหยวเซวียนก็ยังไม่ขยับ
"คนเจ็บเยอะขนาดนี้ยัดมาให้ฉันหมด จะเหนื่อยให้ฉันตายกันหรือไง?
เอาไว้แค่พวกที่พลังปีศาจไม่มั่นคงและสลายตัว ส่วนที่เหลือส่งไปที่คลินิกสำนักเซวียนสังกัดสำนักความมั่นคง"
พูดแล้วก็ชี้ไปที่นักเรียนปีศาจอีกกลุ่มหนึ่งที่ถูกถอดข้อต่อแล้วดิ้นรนจนข้อต่อบิดเบี้ยว
"พวกข้อต่อเบี้ยวเหล่านี้ งับกลับเข้าที่ตรง ๆ ก็จบ ส่งกลับบ้านพักฟื้นช้า ๆ ได้"
มู่เสียวเสียวรู้มานานแล้วว่าโหยวเซวียนคนนี้รักษาปีศาจดูที่อารมณ์เป็นหลัก อารมณ์ดีเมื่อไร แม้แค่ปวดฟันก็ช่วยรักษาให้ แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดี ต่อให้บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ก็ยังต้องจองคิวรอ
ปกติก็ว่ากันตามปกติ แต่คราวนี้คนเจ็บส่วนใหญ่ล้วนเป็นลูกปีศาจวัยอ่อนทั้งนั้นนี่นา