รุ่งเช้าวันถัดมา หลังพักฟื้นกันคืนหนึ่งที่ตำบลสืออัน คณะของเจียงสวี่สวี่ก็ออกเดินทางต่อ
เซี่ยอวิ๋นหลี่ประเมินทิศทางจากร่องรอยพลังงานแล้วกล่าวว่า
“ทางตะวันตกเฉียงใต้ ระยะประมาณ 30 กิโลเมตร”
รุ่นพี่จิ้งเจ๋อพยักหน้า กำลังจะหยิบแผนที่ออกมาค้นหาตำแหน่ง แต่อาฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ตะวันตกเฉียงใต้ 30 ลี้ นั่นฝั่งเขาเหล่าอันนะ”
อาฮวาคือไกด์ท้องถิ่นที่เจียงหวยจัดหามาให้ล่วงหน้า เขาอายุสี่สิบต้น ๆ แต่คุ้นเคยกับแถบนี้เป็นอย่างดี ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็เลยถามถึงสภาพของที่นั่นจากเขาเลย
อาฮวาเล่าว่า
“ใกล้ ๆ เขาเหล่าอันมีแค่หมู่บ้านหลี่เดียว หมู่บ้านหลี่น่ะค่อนข้างจน ไม่แค่จนนะ ยังกีดกันคนนอกอีก แต่ป้าของฉันสมรสไปอยู่ฝั่งหมู่บ้านหลี่ ถึงแล้วจะลองหาคนดูก็ได้”
ขณะที่กำลังคุยกัน ทุกคนก็ขึ้นรถ อาฮวาอาสาขับรถนำทางเอง การเดินทางลื่นไหลดี หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา คณะก็จอดรถที่ปากทางเข้าหมู่บ้านหลี่
เพิ่งลงจากรถได้ไม่ทัน เจียงสวี่สวี่ก็หน้าบูดโดยไม่ยั้งตัว
หมู่บ้านนี้ให้ความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับเธอมาก
เหนือหมู่บ้านลอยปราณดำจาง ๆ ซึ่งไม่เหมือนทั้งปราณหยินหรือไอแค้นที่เธอเคยสัมผัสมาก่อนเลย
ขณะที่กำลังครุ่นคิด หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินมาจากในหมู่บ้าน ทั้งที่เป็นฤดูหนาว แต่เธอแต่งตัวห่มหุ้มทั้งตัว มองเห็นแค่ดวงตาคล้ำ ๆ คู่หนึ่ง
เธอกวาดสายตาผ่านคณะของเจียงสวี่สวี่ทั้ง 6 คน แล้วเอ่ยขึ้น เสียงแหบเล็กน้อยแต่พยายามแสร้งทำเป็นกระตือรือร้น
“พวกคุณมาเที่ยวหมู่บ้านหรือคะ หมู่บ้านเราทิวทัศน์สวยมาก พวกคุณต้องชอบแน่นอน”
ตอนพูดถึงคำว่า “ชอบ” หญิงสายตาเธอหรี่ลงเล็กน้อย แฝงความอดสาร