เพื่อให้หนูปากยางตัวดีนั้นยอมโผล่ตัวขึ้นมาเอง เจียงสวี่สวี่วันรุ่งขึ้นจึงแวะกลับไปที่ตระกูลเจียงเสียเลย
เมื่อคืนเธอถามพ่อบ้านไว้ ลุงหมิงบอกว่าวันนั้นมีการหิ้วช็อกโกแลตมากล่องหนึ่งจริง ๆ แต่หลังจากนั้นไม่รู้ว่าถูกใครหยิบไป
เจียงสวี่สวี่เลยตัดสินใจว่าต้องกลับไปทางบ้านสักรอบ
ถึงจะรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่……ก็สู้ไม่ได้ ถ้ามันเป็นจริงล่ะ?
รถเพิ่งจอดหน้าประตูตระกูลเจียง เจียงสวี่สวี่เพิ่งก้าวลงมา ก็เจอเข้าพอดีกับหมอประจำตระกูลพาพยาบาลขึ้นบ้านมา
เธอนึกว่าเป็นการตรวจสุขภาพประจำปีของท่านปู่หรือคุณย่า แต่ไม่คิดว่าหมอจะเดินตรงเข้าห้องของลุงสองไปเลย
พ่อบ้านจึงอธิบายว่า
"ตั้งแต่เมื่อวาน คุณสองไม่รู้เป็นอะไร ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร ทั้งตัวคนซึมซาบเหมือนง่วงตลอดเวลา
เช้านี้ตอนกินข้าวยังอ้วกแห้งขึ้นมาทันที ท่านปู่เป็นห่วงว่าร่างกายจะผิดปกติ เลยให้หมอมาตรวจให้ก่อน"
เจียงสวี่สวี่ฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เดินเข้าห้องสมุดไปทักทายท่านปู่ตามธรรมเนียม
ฝั่งตรงข้าม ในห้องนอนของเจียงอวี่หมิน บรรยากาศกำลังอึมครึมแปลก ๆ
เจียงอวี่หมินทำหน้านิ่ง มองหมอประจำตระกูลใช้นิ้วค่อย ๆ กดเบา ๆ ที่หน้าอกของเขา
"ฮึ……"
เจียงอวี่หมินครางในคอเสียงหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าการถูกกดที่หน้าอกทำให้เขารู้สึกอับอายและไม่สบายใจ
หมอมองไปที่ท้องของเขาที่ดูนูนขึ้นมานิด ๆ แล้วหยุดคิดสักครู่ ก่อนถามว่า
"คุณเจียง คุณรู้สึกว่าช่องท้องของคุณมีอะไรผิดปกติไหมครับ? อย่างเช่น มันดูใหญ่ขึ้นกว่าเดิม?"
จริง ๆ ไม่ใช่ว่าหมออยากถามแบบนี้ตั้งใจ แต่เพราะในบรรดาผู้ใหญ่ของตระกูลเจียง เจียงอวี่หมินเป็นคนเดียวที่มีพุงเบียร์