เมื่อเจียงอวี่เฉิงรับสายจากเจียงสวี่สวี่ เขานึกว่าคืนนี้เธอจะพักอยู่แถวนั้น
แล้วดันได้ยินเธอบอกว่าอยากซื้อวิลล่าขึ้นมา เข้าตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็รีบตอบทันที
"ชอบวิลล่าที่นั่นแล้วหรือ ชอบหลังไหน พ่อซื้อให้"
"จะเอาติดกับวิลล่าของย่าเลยไหม"
"หนึ่งหลังพอไหม หรือจะซื้อเพิ่มอีกสักหลายหลัง พ่อจ่ายเอง!"
เสียงของเจียงอวี่เฉิงยังทุ้มนิ่งเช่นเคย มีเพียงแววปลื้มใจที่แอบแฝงในแววตาเท่านั้นที่บอกถึงอารมณ์ตอนนี้
นับตั้งแต่สวี่สวี่กลับบ้านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขออะไรจากเขา
จริง ๆ แล้วเมื่อเจียงหวยไม่อยู่บ้าน ตัวเขาก็คือคนที่สวี่สวี่ต้องการมากที่สุด
เจียงอวี่เฉิงรู้สึกว่าปล่อยให้เจียงหวยอยู่เมืองหลวงนาน ๆ อีกหน่อยก็ดี
เจียงสวี่สวี่ไม่รู้หัวคิดของพ่อผู้เฒ่า ได้ยินเขาว่าจะซื้อเพิ่มอีกสองหลัง จึงรีบบอก
"หนูจะซื้อวิลล่าที่เป็นของหลิวซิงกั๋วน่ะ หลังเดียวพอ เรื่องเงินเรื่องของหนูเอง"
ตอนนี้เธอมีหุ้นบริษัทในมือไม่น้อย บวกกับหุ้น 30% ของบริษัทบันเทิงที่เพิ่งได้จากเจียงอวี่หมิน เงินซื้อวิลล่าย่อมเพียงพอแน่นอน
ที่โทรหาเจียงอวี่เฉิง ก็เพราะเธอขี้เกียจเถียงกับหลิวซิงกั๋วเรื่องขายบ้าน ยิ่งคืนนี้เพิ่งพาคนไปสร้างเรื่องที่นั่นมา
เจียงสวี่สวี่ตอนนี้เริ่มชินกับการเอาเรื่องจิ๊บจ๊อยพวกนี้ไป "สร้างภาระ" ให้คนในครอบครัว
นี่ก็เป็นสิ่งที่เธอตระหนักได้หลังกลับมาที่ตระกูลเจียง
หลายเรื่องแม้เธอจะทำเองได้ทั้งหมด แม้ขั้นตอนอาจยุ่งยากสักหน่อย
แต่การขอคนในครอบครัวช่วย จะทำให้พวกเขาได้มี "ส่วนร่วม" มากขึ้น
เธอคิดว่า อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เจียงหวยต้องก้าวเข้าสู่วงการสำนักเซวียนในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกัน