หลิวซิงกั๋วเห็นบอดี้การ์ดของตัวเองถูกผู้หญิงตัวเล็กอ่อนหวานคนหนึ่งจัดการลงไปในพริบตา นอกจากความไม่น่าเชื่อบนใบหน้าแล้วก็เหลือแต่ความโกรธกรุ่มกร่าง
เขาจะลงมือโทรเรียกการ์ดส่วนกลางทันที
เจียงสวี่สวี่เห็นเขาเรียกคน ก็เตรียมจะเรียกคนเหมือนกัน
แต่เพียงกำลังจะขยับ ข้างล่างก็ดังเสียงคำรามอันเจ็บปวดของเซ่อฮวาฮวา
“อ้าาา ผางผาง!”
เจียงสวี่สวี่เห็นดังนั้นจึงไม่รอช้า ผลักหลิวซิงกั๋วออกแล้ววิ่งลงไป ก่อนจะไปยังไม่ลืมฝากให้หูลี่จือว่า
“ตรงนี้ฝากไว้กับแก อย่าทำคนเจ็บ”
หูลี่จือตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทันที “ค่ะ”
เจียงสวี่สวี่ไม่สนใจด้านหลังอีก พอลงมาถึงข้างล่างก็แทบจะขยะแขยงกับรสนิยมเหลวไหลของหลิวซิงกั๋วเข้าให้
เห็นทางเดินจากบันไดไปห้องใต้ดินสองข้าง เต็มไปด้วยกล่องกระจกเลี้ยงงูสารพัดชนิด
พอเห็นคนทันที งูทั้งหลายก็แลบลิ้นฟึดฟัดแล้วหันมามองเธอ
เจียงสวี่สวี่แม้ไม่กลัวงู แต่งูกองใหญ่หันมาจ้องพร้อมกันแบบนี้ ก็ยังทำให้รู้สึกไม่สบายตัวทางกายภาพอยู่ดี
กำลังครุ่นคิด ก็เห็นปลายทางหน้าประตูห้องใต้ดิน เจียวถูพุ่งหัวออกมาแล้วตะคอกงูสองข้างทางเดินว่า
“อยู่เฉย ๆ ซะ! ไม่เชื่อฉันจะฟันพวกแกเลยเหรอ?!”
พอเจียวถูด่าเสร็จ งูสองข้างทางก็ทิ้งหัวลงอย่างรวดเร็ว กองตัวตั้งแต้มอย่างเชื่อง
เจียงสวี่สวี่จึงเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว แรกสายตาก็เห็นงูเหลือมตัวใหญ่หลายตัวที่ถูกขังอยู่ข้างใน
และกระจกร้องใบหนึ่งถูกเปิดออกแล้ว เซ่อฮวาฮวานั่งอยู่ข้างใน กอดงูเหลือมลายตัวใหญ่ตัวอ่อนแรงนั้นไว้แน่น ร้องไห้สุดซึ้ง
“ผางผาง! อืออือ…อย่าไปจากฉันนะ! ลูกงูของพวกเรายังไม่ได้ฟักออกจากไข่เลย…อืออือ ฉันมาสายไปแล้ว…”