ลมหายใจเย็นฉ่ำราวน้ำธารในหุบเขาพุ่งเข้ามาหาโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนริมฝีปาก ดวงตาของฉู่เป่ยเฮ่อก็มืดลึกขึ้น
มือชักรีบยกขึ้น เอวบางถูกแขนแกร่งกอดรัด
ภายนอกดูเหมือนเป็นเพียงการป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเสียศูนย์ล้มลง แต่ถ้ามองให้ดีจะเห็นได้ว่าแขนส่วนลำแขนกำลังออกแรงเบา ๆ ค่อย ๆ ดึงคนตัวเล็กเข้ามาหาทีละนิด
การหวานหูหวานตาที่แค่ลองชิมแล้วพอ ภายใต้การนำของเขาที่เหมือนจะมีตัวตนแต่ก็ไม่ชัดนัก กลายเป็นจูบลึกที่ลมหายใจของทั้งสองปะปนกันหมด
ในสวนด้านหลังวิลล่าที่ไร้คน เหลือเพียงเงาสองร่างที่แนบชิดกันยิ่งขึ้น
ความหวานลอยละลิ่วอยู่ในอากาศอันเงียบสงบ
ใต้แสงแดด แสงสีทองที่พันรอบกายทั้งสองมองเห็นได้เล็กน้อย กำลังกระโดดระรินอยู่
เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงที่กำลังเพลิดเพลินกับการให้มนุษย์กระดาษน้อยสองตนช่วยลงมือเล็มขนอยู่ข้าง ๆ เงยหน้ามาเห็นสองคนตรงหน้าเข้าเสียก่อน ดวงตาคมราวจิ้งจอกก็เบิกกว้างทันที
หางจิ้งจอกอ้วนกลมฟัดฟาดไปมา มันเผลอยื่นคอออกไป
อยากเข้าไปใกล้ ๆ มองให้ชัดขึ้น
แต่เท้าเพิ่งจะขยับ หัวก็ถูกหวีสัตว์เลี้ยงกดลงอย่างแรง
เหนือหัวของมัน จินเสี่ยวเฮ่อกับจินเสี่ยวสวี่ช่วยกันอุ้มหวีอยู่ กำลังกดหวีไว้เพื่อขัดขวางไม่ให้เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงเข้าไปใกล้
เสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงสังหรณ์ใจได้ถึงเจตนาของสองตัวเล็ก เท้าก็ไม่ก้าวต่อ แต่ดวงตายังคงจ้องมองสองคนไม่วางตา
สองตัวเล็กเห็นดังนั้นก็สบตากัน แล้วทิ้งหวีทันที ตัวหนึ่งกระโดดลงซ้าย อีกตัวกระโดดลงขวา
ตัวละหนึ่ง พอดีบังตาของเสี่ยวเพี่ยวเลี่ยงไปสองข้าง