ครึ่งชั่วโมงถัดมา เจียงสวี่สวี่และเจียงหวยต้องยอมฟังเจียวถูเล่าประวัติความช้ำใจที่ช่วงนี้โดนหลีทิงเกณฑ์ไปทำงานสารพัดที่
เจียงสวี่สวี่สรุปให้เล็กน้อยว่า
“ก็หมายความว่า หลีทิงบอกนายว่า ภารกิจและความรับผิดชอบของเผ่ามังกร ต้องแสดงออกมาให้เห็นตอนเวลาสำคัญแบบนี้เท่านั้น งั้นนายก็ยอมอดทนไม่มีบ่น อยู่ช่วยงานที่สำนักงานความมั่นคงแทนเขาไปหลายวัน?”
เจียงหวยฟังการสรุปนี้แล้วรอยยิ้มในดวงตาลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา
เจียวถูแรก ๆ ได้ยินก็รู้สึกว่าการสรุปของเจียงสวี่สวี่ไม่มีที่ติ แต่พอฟังดี ๆ ก็รู้สึกว่ามันมีอะไรผิดแหล่งอยู่ที่ไหนสักแห่ง
“ฉันก็ไม่ได้โง่ให้เขาหลอกง่าย ๆ หรอก เขาให้คำสัญญามาก่อนฉันถึงยอมทำงาน”
เจียงหวยได้ยินดังนั้นก็ยกคิ้ว “เช่นไร?”
“เช่น เขาบอกว่าฉันเป็นความหวังของคนรุ่นเยาว์ในเผ่ามังกร ต่อไปต้องสืบตำแหน่งเขามาดูแลสำนักงานความมั่นคงแน่ ๆ งั้นฉันก็จะต้องรับช่วงอยู่แล้ว การที่ตอนนี้ไปคุ้นงานล่วงหน้าก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”
พอพูดถึงเรื่องเป็นความหวังของเผ่ามังกรกับการสืบตำแหน่งดูแลสำนักงานความมั่นคง ใบหน้าของเจียวถูสว่างไสวทั้งหน้า
ชัด ๆ ว่าเขาเชื่อคำพูดของหลีทิงจริง ๆ
เจียงสวี่สวี่กับเจียงหวยอดมองหน้ากันไม่ได้ เห็นความสงสารและความอ่อนใจอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายพร้อมกัน
แค่นี้เขายังกล้าบอกว่าตัวเองไม่ได้โดนหลอกง่าย ๆ?
นี่มันโดนหลอกจนขาพิการชัด ๆ
แถมยังเรื่องสืบตำแหน่งเขามาดูแลสำนักงานความมั่นคงอีก ถ้าเขาเคยออกไปทำงานหาเลี้ยงชีพแม้แต่วันเดียว ก็คงไม่มีทางเชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ขนาดนี้
ใบนั้นใหญ่เท่ากับผู้บริหารสูงสุดของกลุ่มบริษัทบอกพนักงานฝึกงานที่เพิ่งมาใหม่ว่า ทำดี ๆ นะ ต่อไปบริษัทนี้ทั้งบริษัทเป็นของเธอ