คนอื่นมองไม่เห็น แต่เจียงสวี่สวี่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อแสงสีทองในฝ่ามือของฉู่เป่ยเฮ่อค่อย ๆ ซึมลงไป คราบสกปรกสีดำที่รวมตัวอยู่ในเนื้อเยื่อของอินฉวนและในพลังปีศาจถูกชำระออกไปทีละน้อย
โหยวเซวียนกับไป๋จู้ที่กำลังตั้งใจรักษาอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกได้ชัดว่าเบาโล่งขึ้น
แผลที่ถูกแสงสีขาวรักษาไว้ก็เริ่มหายเป็นปกติ
อีกไม่นาน อาการของอินฉวนแม้จะยังไม่ฟื้นกลับมาเหมือนเดิม แต่ก็ดีขึ้นเห็นได้ด้วยตาเปล่า
อาจเพราะร่างกายสบายขึ้น อินฉวนบนเตียงก็ลืมตาขึ้นในที่สุด เมื่อเห็นโจวฉีสือที่ยืนอยู่ไม่ไกล สาวน้อยก็น้ำตาไหลลงมาทันที เสียงแว่วไปด้วยความอ้อนอด
“พี่ไห่ซื่อ……”
หยดน้ำตาใสเกล็ดเลื่อนผ่านหางตา หยดลงบนบ่า แต่กลับไม่แตกตัวหาย หากแต่ค่อย ๆ หนืดรวมตัวกลายเป็นรูปไข่มุก
เจียงสวี่สวี่ยังไม่เคยเห็นน้ำตานางเงือกกลายเป็นไข่มุกมาก่อน จึงแอบมองต่ออีกสองตาโดยไม่รู้ตัว
ฉู่เป่ยเฮ่อเหลือบสายตาตามที่เธอมอง สายตาไหลไปหยุดที่ไข่มุกไม่กี่เม็ดบนหัวเตียง เพียงหนึ่งวินาทีก็เปลี่ยนสายตาหนี
อินฉวนรอดพ้นภัยไปได้ชั่วคราว โจวฉีสือร้องไห้หนักที่สุด
ท่าทางแบบนั้น มองหาความสง่างามของไอดอลยอดนิยมแม้แต่ครึ่งเดียวก็ไม่เห็นแล้ว
แต่คิดไปก็เถอะ โจวฉีสือคงไม่แคร์หรอก
ใจเจียงสวี่สวี่โล่งออก แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
อาการของอินฉวน ชัดเจนว่าไม่ธรรมดา
สายตาของเธอเลื่อนจากอินฉวนไปที่อีกสองคนที่ตามมาด้วยก่อนหน้านี้
ทั้งสองอายุใกล้เคียงอินฉวน เมื่อกี้แม้ไม่ได้พูดสักคำ ก็มองออกว่าแฝงความกังวลไว้เต็มตา