“สวี่สวี่……”
เจียวถูมองเจียงสวี่สวี่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเบาหวิว สีหน้าเหมือนเด็กที่ทำผิด
“ฉันไม่ทันเห็นว่าพี่เป่ยเฮ่อเดินออกไปเอง”
เขาโทษตัวเองหนัก เดิมทีย้ายมาอยู่ด้วยก็เพื่อช่วยสวี่สวี่ ผลคือไม่ได้ช่วยดึงความสัมพันธ์ของสองคนนั้นกลับมาเท่าไร ตอนนี้กระทั่งคนยังดูไม่อยู่
“ไม่เกี่ยวกับนาย” เจียงสวี่สวี่พูด
ฉู่เป่ยเฮ่อย้ายถ่ายทันทีได้ ถ้าเขาอยากไป ไม่มีใครขวางได้อยู่แล้ว
เธอแค่…โกรธ
โกรธที่เขาจากไปอีกครั้งโดยไม่บอกกล่าว
แต่สิ่งที่ตามมา กลับเป็นความรู้สึกไร้เรี่ยไร้แรงที่บรรยายไม่ถูก
คงรู้สึกได้ถึงอารมณ์ของเจียงสวี่สวี่ จินเสี่ยวเฮ่อแซะหัวออกมาจากกระเป๋าของเธอทันที ส่ายหัวมองซ้ายขวา แล้วพุ่งออกไป ไปหาจินเสี่ยวสวี่เจอในหนึ่งมุมห้องอย่างเป๊ะ
จินเสี่ยวสวี่กำลังกอดตัวเองยืนคุกเข่าหันหน้าชนผนังอยู่มุมนั้น พอถูกจินเสี่ยวเฮ่อลากออกมา ก็เงยหน้าทำท่าร้องไห้ฟูมฟาย น้ำตาไหลพรากๆ พลางเหวี่ยงเท้าเตะพื้นอย่างโกรธเกรี้ยว
ชัดว่าโกรธเจ็บที่ฉู่เป่ยเฮ่อทิ้งมันไปด้วย
เจียงสวี่สวี่มองแค่แวบเดียวก็รู้ว่าฉู่เป่ยเฮ่อไม่ได้ตั้งใจให้เธอตามหาเจอ แต่เธอเดาออกว่าเขาไปที่ไหน
คงไม่พ้นบริเวณทะเลที่พวกเขานัดหมายกับเผ่าเงือกไว้แต่แรก
เจียวถูอดโกรธไม่ได้
“พี่เป่ยเฮ่อเป็นอะไรของเขาเนี่ย? พาไปแต่ปี้ซี่ตัวนั้น แถมมนุษย์กระดาษน้อยของพวกนายก็ไม่พา!”
แล้วหันมาถามเจียงสวี่สวี่ “แล้วเราจะตามหาเขาไหม?”
“ไป แน่นอนว่าต้องไป”
เจียงสวี่สวี่ตอบทันควันโดยไม่ลังเล เธอรู้ว่าฉู่เป่ยเฮ่อจากไปเงียบๆ นั้นตั้งใจจะทำอะไร แต่เธอจะปล่อยเขาไปตามยถากรรมเพราะเขาไม่บอกกล่าวก็หาไม่