แม้จะรู้ว่า "คำแนะนำ" ของเหวินเหรินไป๋อีไม่มีทางละมุนละไมแบบไหน
แต่เห็นสภาพยับเยินของเจียงสวี่สวี่ด้วยตาตัวเอง ฉู่เป่ยเฮ่อก็ยังกลั้นไม่ไหว ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาไม่ถามว่าเธอผ่านอะไรมาในโลกความคิดของเหวินเหรินไป๋อี หันไปเปิดกล่องอาหารชั้นสามชั้นโดยตรง
กล่องสามชั้นใหญ่ มีอาหารจานหลัก ผัดห้าอย่างซุปหนึ่งชาม
แม้เผ่าปีศาจจะไม่ต้องกินข้าวทุกวันเหมือนมนุษย์ แต่ในสวนของตระกูลเหวินเหรินก็มีพ่อครัวประจำอยู่
อาหารที่ฉู่เป่ยเฮ่อให้พ่อครัวเตรียมไว้ เห็นได้ชัดว่าจัดมาตามรสนิยมของเจียงสวี่สวี่ล้วน ๆ เป็นเมนูที่เธอชอบทุกอย่าง
เขาวางอาหารบนโต๊ะข้างลานบ้านอย่างไม่เกรงใจใคร แล้วเพียงส่งสายตาเป็นสัญญาณ
"มากินข้าวก่อน"
หิวมาทั้งวันแล้ว
เจียงสวี่สวี่ลากเหวินเหรินไป๋เสวี่ยเดินมาทันที ถึงจะอยากแต่งตัวให้เข้ารูปเข้ารอสักหน่อย แต่ตอนนี้เธอก็หิวจริง ๆ
กำลังคิดจะหาน้ำมาล้างมือ มือก็ถูกฉู่เป่ยเฮ่อคว้าไปเสียก่อน
ไม่รู้เขาเสกผ้าเช็ดมือชื้น ๆ ออกมาจากตรงไหน จับมือเธอแล้วเช็ดให้อย่างเชี่ยวชาญพิถีพิถัน
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยมองนิ่งอยู่สองวินาที แล้วจังหวะดี ๆ เธอก็เปล่งบทพูดขึ้นมา
"นี่คือครั้งแรกที่ฉันเห็นท่านชายทุ่มเทอาธุระใส่ผู้หญิงสักคนขนาดนี้เลยนะ"
เจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อ: ...
ทว่าเหวินเหรินไป๋อีกลับเข้าใจนิสัยของเหวินเหรินไป๋เสวี่ยดี เธอจึงรับมืออย่างใจเย็น
"งั้นหรอ"
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยลืมเรื่องที่ตัวเองเพิ่งโดนร่างปีศาจห้าหางของอีกฝ่ายฟาดจนยับเยินทั้งตัว หันหน้าไปเล่นตามบทอย่างเข้าบทเข้าบาท
"ใช่เลยค่ะ คุณท่านหญิง"
คำว่า "คุณท่านหญิง" สามารถทำให้สีหน้าของเหวินเหรินไป๋อีจางลงทันที แล้วเธอก็แค่โบกมือหนึ่งครั้ง