ทันทีที่เจียงสวี่สวี่ถามประโยคนั้นออกมา เหวินเหรินไป๋เสวี่ยซึ่งก่อนหน้านี้โดนท่านราชันจิ้งจอกร่วมสายห้าหางตบจนขนหลุดครึ่งตัวยังใจแข็งไม่พังนั้น ในที่สุดก็พังจนกลั้นไว้ไม่อยู่
“ใคร……”
ใครบอกให้ซ่อมหางกันแบบนี้ได้?!
ถ้าการนึกภาพล่วงหน้าช่วยให้ออกหางที่หกได้เร็วขนาดนั้น ตอนนี้เธอก็ควรมีหางที่หกแล้วสิ!
ไม่สิ ตอนนี้เธอควรมีถึงเก้าหางแล้ว!
หรือว่านี่แหละที่เรียกว่าพรสวรรค์?
เหวินเหรินไป๋เสวี่ยเป็นครั้งแรกที่เริ่มสงสัยใน “พรสวรรค์” ของตัวเอง
ฝ่ายเหวินเหรินไป๋อีกลับเข้าใจจากคำพูดของเจียงสวี่สวี่แล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงซ่อมหางที่หกได้ภายในครึ่งปี
การนึกภาพเพียงอย่างเดียว ถ้าปราศจากพลังปีศาจค้ำจุนย่อมทำได้ไม่ถึงขั้นที่เธอพูด
หางที่เจียงสวี่สวี่ร่างขึ้นด้วยพลังปีศาจจำลองนั้น แท้จริงคือรวมพลังปีศาจอีกสายหนึ่งภายในร่างของเธอเข้ามาด้วย
พลังปีศาจสายนั้นเมื่อถูกใช้ซ่อมหางใหม่แล้วก็ไม่ได้หายไป หากแต่……แปรสภาพกลายเป็นพลังปีศาจของตัวเธอเอง
นี่คือความจริงว่าทำไมเธอที่มีเพียงสายเลือดครึ่งปีศาจถึงแข็งแกร่งได้เร็วเช่นนั้น
กลับกัน ถ้าไม่ติดอยู่ที่สายเลือดครึ่งปีศาจทั้งร่าง เธออาจ……ซ่อมออกมาได้ถึงเก้าหางเลยทีเดียว
แต่ความจริงคือ ไม่มีเผ่าปีศาจตนใดยัดยืมและดูดกลืนพลังปีศาจของเผ่าปีศาจอื่นได้โดยสมัครใจ นั่นคือความสามารถเฉพาะของจิ้งจอกสวรรค์สิบหาง
เมื่อตระหนักได้ถึงข้อนี้ ดวงตาของเหวินเหรินไป๋อีที่มองไปยังเจียงสวี่สวี่ไม่ใช่ความปิติยินดี แต่เพิ่มความหนักอึ้งขึ้นอีกหลายส่วน
สายตาหวั่นไหวเลื่อนผ่านฉู่เป่ยเฮ่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง ปะทะเข้ากับดวงตาดำมืดอีกฟากฝั่งแบบข้ามอากาศ
เหวินเหรินไป๋อีรู้สึกได้ลึก ๆ ในใจแล้วว่ามันเป็นยังไง
เธอดูเหมือน……อาจจะ คงจะ……ได้ของจริงมาแล้ว