ในส่วนลึกสุดของหัวใจสายมังกร
เจียงสวี่สวี่และฉู่เป่ยเฮ่อนั่งพิงกันอยู่บนสนามหญ้า
หางจิ้งจอกสิบหางอันงดงามด้านหลังโอบล้อมทั้งสองไว้ เป็นเหมือนมีเพียงความเงียบสงบตรงนี้เท่านั้นในหมู่ฟ้าดิน
แต่แปลกที่ว่าในชั่วขณะแห่งการกลับมาพบกันเช่นนี้ เจียงสวี่สวี่กลับหมกมุ่นอยู่กับถือโทรศัพท์อยู่คนเดียว จนกดปุ่มส่งครั้งสุดท้ายเสร็จ นิ้วของเธอจึงพลิกกลับ และโทรศัพท์ก็หายวับไปจากมือ
หางจิ้งจอกสีหิมะที่แฝงแสงสีทองโอบฉู่เป่ยเฮ่อไว้ มองดูคนรักที่อ่อนแอจนเกือบจะหวนกลับไปสู่การหลับใหลอีกครั้ง เจียงสวี่สวี่ก็รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย
ปลายนิ้วเธอเบา ๆ แตะที่กลางคิ้วเขา
"สลายแสงสีทองจนหมดเกลี้ยงเพื่อเรียกฉันกลับมา แล้วตัวเองกลับหลับใหลไปแทน มันมีความหมายอะไรกัน?"
สติที่ฉู่เป่ยเฮ่อพยุงไว้อย่างฝืน ๆ นั้น ตั้งแต่เห็นเธอก็จมดิ่งสู่ความมืดมนบางอย่างไปแล้ว ณ ตอนนี้เขาพิงอยู่กับเธอ ดวงตาปิดสนิท แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะตอบสนองต่อคำพูดของเธอ
มือที่จับมือเธออยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย
รู้ว่าเธอกลับมาแล้ว เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหลับใหลนานเกินไปหรอก
ขอแค่เวลาสักเล็กน้อย ให้แสงสีทองฟื้นคืนบ้าง...
เขาจะตื่นขึ้นอีกครั้งเร็ว ๆ นี้
เจียงสวี่สวี่มองเขา แววตาเปี่ยมความผูกพันและอ่อนโยน จึงก้มลง แล้วประทับจูบเบา ๆ ที่กลางคิ้วเขาอีกครั้ง
หางจิ้งจอกสิบหางด้านหลังค่อย ๆ หุ้มห่อรอบกายทั้งสอง
ยิ่งเธอเอนกายเข้าหาเขา หางจิ้งจอกขนาดมโหฬารนั้นก็โอบทั้งสองไว้จนสนิทในที่สุด
ปลายหางจิ้งจอกที่แฝงแสงสีทองก็กระจายแสงทองระยิบระยับออกมา ตามลมหายใจที่เจียงสวี่สวี่เอนเข้าใกล้ แสงทองเหล่านั้นพุ่งเข้าสู่ร่างของฉู่เป่ยเฮ่อไปเองโดยอัตโนมัติ