ทันทีที่ร่างแพนด้ายักษ์กลมกลืนเผ่านั้นปรากฏตัวขึ้น เสียงอุทานตื่นตะลึงก็ดังกระหน่ำขึ้นทั่วสนาม
“แพนด้า!”
“พังต้า!!”
ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะแพนด้าแต่โบราณมีจำนวนน้อยจนถูกฮัวกั๋วขึ้นบัญชีอนุรักษ์เป็นพิเศษ ส่วนแพนด้าปีศาจที่ตื่นปัญญาก็ยังหาได้ยากในเผ่าปีศาจไม่ต่างกัน
เล่ากันว่าตอนนี้สำนักงานบริหารกิจการปีศาจขึ้นทะเบียนแพนด้าปีศาจไว้เพียง 5 ตัว และมีเพียงตัวเดียวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ นั่นก็คือซานจู
กล่าวคือ ซานจูถือเป็นตัวเอกแบบมีตัวตนหนึ่งเดียวในวิทยาลัยปีศาจทั้งแห่ง
บวกกับการถูกฝังแนวคิด “สมบัติล้ำค่าของชาติ” จากมนุษย์จนถูกล้างสมอง ปีศาจน้อยจำนวนมากจึงเผลอๆ มองซานจูเป็นปีศาจน้อยหายากโดยสัญชาตญาณ
นี่จึงทำให้ซานจูไม่ชอบฝึกฝนพลังปีศาจของตัวเอง และมักพยายามใช้หน้าตาเอาตัวรอดมาตลอด
ครั้งนี้ที่ซานจูขึ้นมาแล้วร่างแปลงเป็นร่างแท้โดยพลัน ก็เล่นตามสูตรเดิมนี่แหละ
ไม่ว่าจะปีศาจหรือมนุษย์ พอเห็นร่างแท้ของมันก็ต้องเผลอลดมือให้อยู่ร่มๆ
ในเมื่อพ่อแม่ปีศาจของมันก็สอนมันบ่อยๆ ว่าพวกแพนด้าปีศาจพวกเขาล้ำค่า ถ้าถูกตบจนพังไปจริงๆ ก็ให้ไปร้องไห้ที่สำนักความมั่นคง
ขอแค่ยอมมอบตัวให้ประเทศชาติ ประเทศชาติก็จะช่วยเอาคืนให้
ซานจูพุ่งเข้าปะทะเหวินเหรินชิงไป่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างอาการคุกรุ่นเต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
เหวินเหรินชิงไป่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองอีกฝ่ายที่กางเล็บกางกรงเล็บพุ่งเข้ามาหาตัวเองอย่างขันขัน แล้วก็ใจเย็นๆ ปล่อยพลังปีศาจออกมา
หางจิ้งจอกสองหางกางออกจากด้านหลัง แล้วฟาดออกทั้งซ้ายขวาพร้อมกัน