เมื่อเจียงหวยออกความเห็นแล้ว เจียงซู่กับเจียงฮั่นย่อมไม่คัดค้าน
เจียงซู่กลัวตัวเองจะดูไม่กระตือรือร้นพอ ยังอาสาเองว่า
"ความโกลาหลอะไรน่ะไม่กลัวหรอก เราชอบความโกลาหลที่สุด!"
พูดจบยังไม่ลืมดึงเจียงฮั่นข้าง ๆ เข้ามาร่วมวง "พี่ฮั่น ใช่ปะ?!"
เจียงฮั่น: ...
"อือ... เราก็ชอบ มันส์ดี"
เรื่องที่ทั้งสามจะพักอยู่ต่อก็ตกลงกันได้อย่างนี้
แต่เพราะม่านปิดบังการปีศาจกลืนบนตัวเจียงซู่สลายไปแล้ว เขาจึงตามกลับไปนั่งแถวผู้ชมในสนามแข่งต่อไม่ได้
เจียงสวี่สวี่ให้เขาอยู่ฝั่งนี้ อยู่กับมู่เซียวเซียวกับพวกคนจากสำนักงานบริหารปีศาจ
ส่วนเธอกับฉู่เป่ยเฮ่อยังคงรับผิดชอบสนามแข่งสองแห่ง คัดกรองหานักเรียนปีศาจที่อาจถูกมลทินปนเปื้อน
ก่อนแยกทาง เจียงสวี่สวี่ยังทำท่าเรียกฉู่เป่ยเฮ่อ
"ยื่นมือมาให้ฉันหน่อย"
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่เห็นร่องรอยอาการกำเริบเมื่อครู่แม้แต่นิด
ฉู่เป่ยเฮ่อแม้จะไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร ก็ยื่นมือให้ตามที่ขอ
เจียงสวี่สวี่วางฝ่ามือข้างเดียวลงบนมือของเขา ไม่สนใจว่าเขาจะทำปฏิกิริยายังไง แล้วเงียบ ๆ ปล่อยพลังปีศาจออกมาเพื่อสำรวจสัมผัสภายในร่างเขา
ฉู่เป่ยเฮ่อสัมผัสได้ แต่ไม่ห้ามปราม
จนกระทั่งแน่ใจว่าเขาตรงตามที่ว่าจริง ๆ จุดมลทินที่ดูดซึมเข้าไปไม่ได้ก่อนผลข้างเคียงแปลกใด เจียงสวี่สวี่ถึงจะคืนมือ
แล้วหันหลังเด็ดขาด พาเจียงหวยกับพวกกลับไปยังสนามที่หนึ่งโดยไม่หันกลับมามอง
ฉู่เป่ยเฮ่อมองตามจนร่างเธอหายไป นิ่งไปครู่ใหญ่ จึงหันกลับไปยังสนามที่สองของตัวเอง
ที่ฝั่งเจียงสวี่สวี่นิ่งเรียบตลอดทาง กลับทำให้เจียงหวยกับพวกเป็นห่วงขึ้นมาแทน