เขามาแล้ว
สามคำนี้ทำให้หัวใจของเจียงสวี่สวี่เต้นรัวโดยไม่รู้ตัว
เธอรู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ราวกับถูกความรู้สึกนับไม่ถ้วนพันรัดอยู่รอบกาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรอบตัวอย่างฉับพลัน แววตาคู่นั้นแทบไม่เคยปรากฏความร้อนรนแบบนี้มาก่อน
เธอคิดว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในจุดใดจุดหนึ่งที่ไม่ไกลนัก เหมือนทุกครั้งในอดีต
พร้อมแสงสีทองที่ห่อหุ้มทั้งตัว ซึ่งทำให้เธอมองเห็นเขาได้ทุกครั้งไป
แต่ไม่มี
นอกจากมนุษย์กระดาษน้อยสองตัวตรงหน้า เธอไม่เห็นแสงสีทองของฉู่เป่ยเฮ่อแม้แต่นิดเดียว
เจียงสวี่สวี่เชื่อว่าจินเสี่ยวสวี่ไม่มีวันโกหกเธอ
แม่เคยบอกไว้เช่นกันว่า เขาไม่ได้หายสาบสูญไปจริง ๆ หากแต่กลับคืนสู่ร่างแท้แล้วหลับใหลลงอีกครั้ง
และสิ่งที่เธอรอมาตลอด คือวันที่เขาตื่นขึ้นอีกครั้ง แล้วเดินทางกลับมาหาเธอ
ตอนนี้เขาตื่นแล้ว และมาแล้ว
ทว่าเขากลับไม่มาหาเธอ
ความไม่แน่ใจไร้สาเหตุพุ่งผ่านใจลึก ๆ กว่าจะรู้ตัวเธอก็กดมันลบเลือนลงได้อย่างรวดเร็ว
เจียงสวี่สวี่คิดว่า ไม่เป็นไร
ถ้าเขาไม่มาหาเธอ เธอก็ออกตามหาเขาได้เอง
ขอแค่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนก็พอแล้ว
คิดเช่นนั้นแล้ว เธอจึงยื่นมารับจินเสี่ยวสวี่ขึ้นมา
"จินเสี่ยวสวี่ พาฉันไปหาเขา"
จินเสี่ยวสวี่ทิ้งกิ่งไม้ที่กำลังกอดไว้ แล้วพยักหน้ารับกับเธอ
มันออกมาหาเธอก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง
เพียงแต่กลางทางโดนจิ้งจอกตัวดีจับได้
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเจียงสวี่สวี่ ก่อนเธอจะโบกมือเรียกทางฝั่งระบบ
กุยเสี่ยวสวี่บินมาเกาะกระเป๋าสัมภาระไว้ที่ปากทันที