"วันแรกที่ฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ เธอเพื่อเป็นหน้าให้น้องรักดีของเธอ ยกพลโตมาใส่ฉัน สั่งคนสลับอาหารของฉันโดยเจตนา อาหารที่ส่งมาถึงฉันล้วนบูดเน่าเหม็นขึ้น อาหารแบบนั้นฉันกินไปทั้ง 15 วัน"
น้ำเสียงเจียงสวี่สวี่เย็นชาหนักอึ้ง มองเฟิงหวนเฉาตรงหน้าราวกับมองคนตาย เสียงแฝดประชด
"ฉันกินไป 15 วันไม่เคยพูดอะไร แค่หนึ่งมื้อเธอก็ทนไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?"
เมื่อได้ยินเธอยอมรับตรง ๆ ว่าเป็นฝีมือของเธอเอง คุณหนูฟิ้งแรกรู้สึกโกรธ แต่พอได้ยินประโยคหลัง กลับรู้สึกไม่น่าเชื่อขึ้นมา
"กินไป 15 วัน?!"
ไม่ใช่... มื้อเดียวไม่ใช่เหรอ?
เจียงสวี่สวี่เห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ความเย็นในดวงตายิ่งลึก
"ดูเหมือนคุณหนูฟิ้งก็รู้เรื่องนี้นี่นา รู้ทั้งรู้แต่ปล่อยให้ลูกชายตัวเองทารุณลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง ตระกูลเฟิงนี่ก็สมเป็นตระกูลใหญ่จริง ๆ ธรรมเนียมปฏิบัติเลอค่าจนเป็นแบบอย่างของราชธานีเลย"
เจียงสวี่สวี่ปกติไม่ค่อยประชดใคร เว้นแต่จะอดกลั้นไม่ได้
เฟิงหลิงหลิงที่อยู่ด้านข้างก็อึ้งไปตามปฏิกิริยาของคุณหนูฟิ้ง
สิ่งที่สวี่สวี่รู้ ย่อมมาจากปากเธอทั้งนั้น
แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ที่แท้ตอนนั้นแม่ก็รู้เรื่องมาตลอด
รู้ทั้งรู้แต่ยอมให้เฟิงหวนเฉาทำกับตัวเองแบบนี้...
นี่คือแม่แท้ ๆ ของเธอสินะ... เชอะ
คุณหนูฟิ้งมองไม่เห็นสายตาของเฟิงหลิงหลิงตอนนี้ แต่เห็นความเย็นเยียบแฝดประชดในตาของเจียงสวี่สวี่ จึงอดกลั้นไม่ได้รีบออกมาแก้ตัว
"ฉันไม่รู้! ฉันคิดว่ามีแค่มื้อนั้นมื้อเดียว ฉันไม่รู้ว่าเขาสั่งคนส่งอาหารบูดมาให้ถึง 15 วัน ถ้ารู้ฉันก็..."