หญิงสองคนถูกมนุษย์กระดาษน้อยควบคุมให้ฟาดฝ่ายเข้าใส่แคมป์เบลล์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสลับกันไม่หยุด
ส่วนลู่หนานซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ชักมือร่ายมนตร์อยู่ไม่หยุดเช่นกัน ใบหน้าเด็กๆ ของนางเริ่มเผยความ "ตื่นเต้น" ออกมาทีละน้อยตามจังหวะเสียงปะทะ
นี่แหละหรือ ความรู้สึกตอนเป็นผู้ร้าย?
แล้วทำไมมันรู้สึกชอบแปลกๆ นะ
ถูซิงจู๋ที่เพิ่งเดินมาถึงข้าง ๆ: ……
นางนี่มันน่ากลัวขึ้นมาแล้วนะ
ฝ่ายที่ห้าต่อหนึ่งกำลังสนุกกัน ทางนี้รปภ. ของโครงการก็ได้ยินเสียงจนในที่สุดรีบวิ่งมาถึง
"พวกคุณเป็นใคร?! มาทำอะไรที่นี่?!"
ภายในกำแพงที่พังทลาย มุมมืดมิดนั้น แอบมองเห็นคนหนึ่งที่ถูกกดตีอยู่ เท่าไหร่ดูก็เหมือนฉากกลั่นแกล้งกัน รปภ. ตวาดเสียงดังอีกครั้งทันที
"หยุดเดี๋ยวนี้! เราแจ้งตำรวจไปแล้ว!"
มือของลู่หนานซิงหยุดลงตั้งแต่รปภ. ปรากฏตัว ส่วนหญิงสองคนที่ตีจนมือชาและปวดแสบก็หยุดมือในที่สุด น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้งไม่ทันตั้งตัว
"ดีใจจริง ๆ! แคมป์เบลล์! นายรอดแล้ว!"
ตอนนี้แคมป์เบลล์ไม่อยากพูดอะไรเลย ลู่หนานซิงก็รู้ว่าเสียงดินนี้ใหญ่พอจะดึงดูดคนมาได้ แต่นางก็ไม่คิดจะปล่อยแวมไพร์ตนนี้ไปง่าย ๆ เช่นกัน
จึงได้ยินถูซิงจู๋เคาะอกรับอาสา
"ทางนั้นฝากไว้กับฉัน ฉันไปเจรจากับพวกเขาเอง"
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความสุขุมและมั่นใจ พูดจากันแค่นั้น มือก็แว่บเอาเอกสารออกมาจากไหนก็ไม่รู้ นั่นคือบัตรที่กรมความมั่นคงยกยอรับเข้าสังกัดและออกให้เขาหลังจากที่เขาร่วมสร้างกำแพงตัดทะเลสำเร็จ