หลังจากความดีใจผ่านไป ดวงตาของโจวชาชาก็แดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอถือมนุษย์กระดาษน้อยขึ้นมาบนฝ่ามือ แล้วถามมันด้วยแววตาอ้อนวอน
"ช...ช่วยฉันหาตัวเซี่ยอวิ๋นหลี่ได้ไหม?"
ตามความจริงแล้ว เธอก็กลัวอยู่ไม่น้อย
อย่าเห็นว่าตอนร่วมรายการเธอกล้าหาญ เพราะเธอรู้ว่ามีสวี่สวี่และพวกอยู่ด้วย
แต่ตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียว แถมหมอกนี้ยิ่งมองยิ่งรู้สึกไม่ซา
เธอก็ยังกลัวอยู่ดี
มนุษย์กระดาษน้อยพูดไม่ได้ แต่ก็พยักหน้าให้เธออย่างจริงจัง ก่อนโบกมือเรียก ทั้งที่ตั้งใจจะบอกให้วางใจ
แต่โจวชาชากลับเข้าใจผิด คิดว่ามันให้เข้าไปใกล้ ๆ เธอจึงยื่นมันขึ้นมาไว้ใกล้หน้า แล้วมองมัน
มนุษย์กระดาษน้อยถูกจ้องด้วยสายตาอ้อนวอนแบบนั้น ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อยากหันศีรษะหนี
แต่ไม่ช้า เหมือนมันรับรู้ถึงความกลัวของเธอ มันก็หันกลับมามองโจวชาชาอีกครั้ง ครู่หนึ่งมันก็ก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วยืนขึ้นบนปลายเท้า ยื่นมือออกไป
มือเล็ก ๆ นั้นลูบแก้มของโจวชาชาเบา ๆ อย่างปลอบประโลม
ทั้งที่เป็นแค่มนุษย์กระดาษน้อย แต่โจวชาชากลับรับรู้ถึงอุณหภูมิจากปลายนิ้วนั้นได้เหลือเกิน
ความตึงเครียดและความกลัวในใจ ดูเหมือนจะหายไปในชั่วขณะ
ใบหน้าของเธอก็ยิ้มได้ยาก ๆ ในที่สุด
เธอแนบมันไว้กับอก แล้วเอ่ยเบา ๆ
"ดีที่ยังมีนายอยู่"
……
เซี่ยอวิ๋นหลี่ที่กำลังพุ่งทะยานผ่านป่าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าตึงตึง ปลายนิ้วที่ห้อยลงข้างตัวงอเล็กน้อย
เขากัดปากแน่น เงียบงัน มีเพียงการรับรู้ตำแหน่งของร่างแยก แล้วเคลื่อนเข้าไปอย่างรวดเร็ว
พุ่งทะยานต่อไปอีกราวไม่กี่นาที เขารับรู้ได้ถึงพลังปีศาจที่ชัดเจนในหมอกนั้น