เจียงสวี่สวี่แน่นอนว่าก็สังเกตเห็นเจียงหวยที่อยู่ข้าง ๆ เช่นกัน แต่เธอไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าใจเธอมันเอียง
โทษได้ที่แสงสีทองบนตัวฉู่เป่ยเฮ่อมันสว่างเกินต้าน
เธอทำหน้านิ่งสุดชีวิตแล้วเรียกอีกฝ่ายหนึ่งเสียง
"พี่ชาย"
แล้วถามต่อ
"พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เจอแม่แล้วหรือยัง"
หลังจากกลับจากต่างภพ เจียงสวี่สวี่ก็หลับลึกเร็วมาก แต่ก่อนจะเป็นลมหมดสติเธอก็ยังทันสังเกตว่าทั้งเจียงหวยและเจียงอวี่เฉิงอยู่ด้วยกัน
เจียงหวยได้ยินเธอพูดถึงแม่อย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น ก็รู้ว่าเธอไม่น่าจะมีกำแพงใด ๆ กับแม่ จึงยิ้มแล้วตอบว่า
"เจอแล้ว เขาอยู่กับชาวบ้านน่ะ"
เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า "พ่ออยู่กับเขาด้วย"
ถ้าจะพูดกันให้ตรง ๆ ตลอดหนึ่งวันที่เจียงสวี่สวี่หลับ เจียงอวี่เฉิงแทบไม่เคยแยกจากเวินเหรินชีชีเลย
เธอไปไหน เขาตามไปถึงนั่น
กระทั่งกลางดึก เจียงอวี่เฉิงยังจะตื่นขึ้นกะทันหัน แอ้มมองว่าภรรยาที่นอนข้าง ๆ ยังอยู่ แล้วจึงจับมือเธอไว้แล้วหลับต่อ
พูดไม่เกินจริงว่าเจียงหวยไม่ได้เห็นพ่อที่มีชีวิตชีวาขนาดนี้มานานแล้ว
ถึงภายนอกจะรักษาความสงบเสงี่ยมไว้ตลอด แต่ในฐานะลูกชาย เขาก็ยังรับรู้ได้ถึงความผูกพันที่ซ่อนอยู่ในใจพ่อ — ทั้งที่พลุ่งพล่านและพยายามกดเอาไว้
เพราะเขาเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
ขณะที่สองคนกำลังคุยกันอยู่ เวินเหรินชีชีและเจียงอวี่เฉิงที่สัมผัสได้ว่าสวี่สวี่ตื่นแล้วก็รีบมาที่ห้องทันที
เธอลูบหน้าผากสวี่สวี่ รู้สึกถึงพลังปีศาจภายในร่างที่ตกตะกอนลงอย่างรวดเร็ว ก็อดแปลกใจในใจไม่ได้เล็กน้อย
แต่พอคิดได้ว่ามีฉู่เป่ยเฮ่อคอยอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ก็เข้าใจได้