ไป๋เยี่ยนชิงมาแบบกะทันหัน และจากไปก็ราบคาบ
เหมือนอย่างที่นางพูด เข้ามาส่งของขวัญตามคำขอร้องขอใครบางคน ส่งเสร็จก็จากไป
สุดท้ายนางก็ไม่ยอมบอกว่าคนที่ส่งของขวัญนั้นคือใคร
เพียงแต่...นามสกุลเหวิน
ถึงไม่ใช่เหวินเหริน แต่นามสกุลนี้ก็ทำให้เจียงสวี่สวี่รู้สึกแปลก ๆ ใจอยู่ไม่น้อย
เปิดกล่องของขวัญออก กล่องบรรจงสวยงาม ภายในเป็นกระดิ่งเงินโบราณคู่หนึ่ง สลักลายวิจิตรซับซ้อน
"กระดิ่ง?"
เจียงซู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้องอึ้ง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ตั้งใจให้คนวิ่งมาไกลเพื่อส่งของขวัญ ผลปรากฏว่าส่งมาแค่ของเล็ก ๆ แค่นี้เองเหรอ?
ของแบบนี้ ว่าไปแล้วมันเหมือนของขวัญฉลองเดือนเกิดสำหรับห้อยข้อเท้าเด็กทารก มากกว่าจะเป็นของขวัญวันเกิดซะอีก
ไม่ใช่แค่เจียงซู่ เจียงสวี่สวี่เห็นของขวัญนี้ก็รู้สึกแปลก ๆ เช่นกัน
ความแปลกใจนั้น ยังปนเปื้อนความผิดหวังที่พูดออกมาเป็นคำไม่ได้อีกเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เป็นเชินถูอู่ ตามมาด้วยไป๋เยี่ยนชิง
ที่เธอคิดว่าจะเป็นแค่งานวันเกิดธรรมดา ๆ กลับทำให้เกิดอารมณ์ไม่จำเป็นมากมายโดยไม่รู้ตัว
ราวกับจับได้ว่าอารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฉู่เป่ยเฮ่อก็เอ่ยขึ้นกับเธอทันที
"ของขวัญจากคนอื่นคืนนี้เธอได้รับหมดแล้ว ของขวัญของฉันก็ใกล้จะมาถึงแล้ว"
เจียงสวี่สวี่ฟังแล้วรู้สึกงงนิด ๆ จึงมองไปที่เขา
"ของขวัญของนาย นายให้ผมไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"
เธอชี้ไปที่กระเป๋าถือใบเล็กที่เพิ่งเปลี่ยนมา หินวิญญาณสีเขียวนั้นนอนอยู่ข้างในนั่นแหละ
พอฉู่เป่ยเฮ่อได้ยินเธอพูดถึงหินวิญญาณสีเขียวนั้น สีหน้าก็เลือนรางแปลกไปชั่วขณะ แต่แค่วินาทีเดียวก็กลับมาเป็นปกติ แล้วพูดเพียงว่า
"นอกจากอันนั้น ยังมีของขวัญอีกชิ้น"