บนชั้นสองของม้าหมุน เจียวถูนั่งอยู่บนหลังม้าไม้ตัวเดียวดาย กินขนมหวานไปพลาง ชื่นชมดอกไม้ไฟไปพลาง
ทันใดนั้นรูม่านตาของมันหดเกร็ง ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จ้องมั่นขึ้นฟ้าเหนือกลุ่มเมฆ
วินาทีถัดมา ขี้เขียวที่เพิ่งโดนมันกดกลับเข้าไปก็เริ่มดื้อดันโผล่ซี่งอกออกมาอีกครั้ง
เมือ่กี้นี้ มันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของสายพันธุ์เดียวกัน!
ไม่ใช่แล้ว ความรู้สึกนั้นต่างจากสายพันธุ์เดียวกันอยู่บ้าง ดูจะสูงส่งกว่า...
มันคือมังกร!
เผ่าพันธ์ในอนาคตของมัน!
เจียวถูตื่นเต้นจนขี้เขียวสั่นสะท้านไปทั้งหัว เห็นว่ารอบตัวไม่มีใคร มันจึงแปลงร่างกลับเป็นร่างแท้ในพริบตา แล้วสั่นเครือๆ บินพุ่งขึ้นฟ้าไปเต็มที่
......
ด้านชั้นสองของปราสาท เจียงสวี่สวี่มองดอกไม้ไฟจางหายไปจนหมด กะทันหันก็เหมือนนึกอะไรออก จึงถามฉู่เป่ยเฮ่อว่า
"ก่อนหน้านายบอกแขกว่าฉันเป็นคู่หมั้นของนาย...นายไม่รังเกียจเหรอ?"
ฉู่เป่ยเฮ่อนึกว่าเธอตื่นมาสายแล้วมาเรียกร้องความเป็นธรรมเรื่องที่เขาป่าวประกาศไปเอง แต่กลับไม่คิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้
ดวงตาดำหมุนมา เขาถามกลับว่า
"ฉันจะไปรังเกียจทำไม?"
"นายน่ะเป็นถึงหัวหน้าตระกูลฉู่..." เจียงสวี่สวี่หยุดครู่หนึ่ง ชี้ที่ตัวเอง แล้วพูดจริงจังว่า
"ส่วนฉัน อันดับแรกคือนักพรต อันดับสองถึงจะเป็นคนตระกูลเจียง"
แม้ฐานะครอบครัวของทั้งสองฝ่ายจะเข้ากันได้ แต่เจียงสวี่สวี่ไม่เคยคิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับฉู่เป่ยเฮ่อจริง ๆ เลย
เพราะเธอรู้ดีว่าโลกของเธอกับเขาไม่เหมือนกัน
เธอแบกรับบทบาทคู่หมั้นแบบนี้ไม่ไหว
ตระกูลฉู่ก็ไม่มีทางยอมรับผู้เป็นเจ้าภาพหญิงที่หัวใจจดจ่ออยู่กับสำนักเซวียนอยู่ฝ่ายเดียว